zondag 21 april 2019

Weer maar eens.....

Schade wegwerken.

De ontstane schade bij m'n glijpartij in november ( Slippertje ) was slechts gedeeltelijk gerepareerd, de carbonschade was geplakt met wat lappen carbon, en was in orde. Blootliggend carbon was afgedekt met wat epoxy, zodat het tegen inwatering gezekerd was.
Nou de temperaturen weer wat hoger worden kon er begonnen worden met een poging tot het wegwerken van de lakschade.

Dat begon met het wegschuren van de overtollige epoxy, en daarna plamuren van de oneffenheden.

Na het schuren.

Plamuur erop.
Plamuur glad schuren, en daarna de nog mooie delen van de fiets afplakken en spuitplamuur erop.

Afplakken onder.

En boven.

Spuitplamuur erop.
Na uitharden de spuitplamuur geschuurd met korrel 800 en dan schoonmaken en ontvetten voor het spuiten.

Na het spuiten.
En tevreden?

Ach, het ziet er van een eind weer redelijk uit, en de krassen en beschadigingen zijn niet meer zichtbaar, dat is al heel wat.
Perfect is het niet, het is niet door een prof gedaan natuurlijk. Maar daar zijn de kosten dan ook naar.............
Nu nog de fiets goed schoonmaken, en in de wax zetten, dan blinkt het misschien ook weer wat......

Tot zover,

Groeten, Adri.

dinsdag 9 april 2019

BOB zakt door zijn hoeven............

Mijn beurt..........

Zoals een deel Quattrovelo vaarders voor me, heb ik nu ook een breuk in een aluminium deel van de fiets ontdekt.
Ga ik niet over klagen, heeft nog lang geduurd, zeker als je ziet wat die fiets het eerste jaar voor de kiezen kreeg, Deildo was niet verkeersvriendelijk te noemen.........

Omdat ik me beter begin te voelen, en ik weer wat meer fysiek mag gaan doen, dacht ik maar eens te beginnen met het opknappen van de in november 2018 ontstane lakschade, zie mijn post: Slippertje. 
De carbon schades had ik al gelijk dezelfde week gerepareerd,  maar door de lage temperaturen zag ik de rest nog even niet zitten in november..........

BOB uit zijn hok, en al gelijk viel me op dat de fiets iets naar één kant trok, dat is wel eerder gebeurd, toen ik eens een aflopende band had gedurende de nacht.
Banden check levert niets op, alles staat hard. Maar  eens naar de vering kijken dan, de linker balg lijkt iets minder hard te staan, dus de demperpomp erbij gepakt en de balgen op gelijke druk zetten.

Helpt niks, als ik op de linkerzijde van de fiets druk gaat de hele body veel te snel omlaag. De oliedempers dan? Die zijn ook al eens vervangen omdat ze lek waren, zou weer kunnen.
Nee, die zien er ook prima uit, en dempen zoals ze moeten doen.

Dan valt mijn oog plots op de linkerveerarm, of beter gezegd, op de bevestiging daarvan. Aha, daar zit het probleem!

Het ziet ernaar uit dat de steun op de wielkast volledig gebroken is, dus heeft de linker vering maar aan één kant ondersteuning. Vandaar het vreemde gedrag bij inveren........


Gebroken steun.
Zo, dan weet ik gelijk waar te beginnen...........BOB op z'n kant, en het linker achterwiel verwijderen, want anders komen mijn "poezelige" handjes niet bij de moertjes in de wielkast, daar is de ruimte te beperkt voor.

"Achterpoot" verwijderd..........

Van de 3 moertjes is er al één verwijderd......

De 3 boutjes en moertjes losmaken en daarna de moer aan de veerarm losmaken. De bout in dat gedeelte heeft nogal een nauwe passing, ik moet het plaatje met bout in de bankschroef klemmen, en de bout er voorzichtig met een hamer uittikken.


Mailen.

Wat foto's maken, en een mail naar Velomobiel.nl sturen met een foto van het gebroken onderdeel.
Met het verzoek natuurlijk om een nieuwe steun te sturen, want in de huidige situatie valt er niet met BOB te fietsen.
Geeft niet zoveel, want ik zit nog in m'n herstelperiode, en mag pas vanaf volgende week weer rustig de training gaan oppakken.
Ondertussen al een mail gekregen uit Dronten, dat er een nieuwe steun onderweg is.

Falend aluminium.

Nog steeds is de QV in ontwikkeling, alle opgetreden breuken bij anderen waren ook aan het achterframe, dat nog niet uitontwikkeld is.
Dat heb je nu eenmaal bij een nieuw ontwerp, zoals zeker het achterframe van de vierwieler is. De meeste velovaarders die al langer rondrijden weten nog wel hoeveel "kleerhangers" er gebroken zijn op de diverse Quest/Strada versies.
Welke aangepaste versie er nu in gemonteerd word weet ik niet, maar breken doen ze nauwelijks meer.

De breukvlakken, wat verkleuring is zichtbaar.



De verkleuring van de breukvlakken geeft aan dat het geen verse breuk is, dit is langzaam gescheurd tot het overblijvende deel te zwak was om de uitgeoefende krachten te weerstaan.
Breuken, het hoort er allemaal bij......


Tot zover,

Groeten, Adri.

woensdag 3 april 2019

Technisch gelukt.

Ablatie.

In mijn vorige post beschreef ik de geslaagde cardioversie, en tevens dat ik ondanks dat toch een doorverwijzing had voor ablatie.

Even zoeken op het internet leerde me dat er 4 openbare ziekenhuizen zijn in Noorwegen waar ze ablatie uitvoeren, Haukeland, het universitair ziekenhuis in Bergen is er één van.
Tevens kwam ik er achter via de site van helsenorge.no dat de wachttijd voor ablatie nog al verschillend is, in de openbare ziekenhuizen varieert die tussen de 13 en 48 weken! In het geval van Bergen moet er gerekend worden op circa 37 weken, dat leek me wat lang......
Bleek nog te kloppen ook, want al snel kreeg ik een oproep voor de ablatie in Bergen, die zou kunnen plaatsvinden op 28 november.
Een oplossing was snel gevonden, de ziekteverzekering via het bedrijf waar ik werk kon zorgen voor snellere behandeling in een privé kliniek, LHL ziekenhuis Gardermoen, in de nabijheid van het vliegveld.
En daar kon ik terecht op 1 april, geen grap!
Daarom rijden Ina en ik naar Voss op 31 maart, waar ik op de trein naar Gardermoen stap. Als ik net voor  middernacht bij het ziekenhuis binnenstap kan ik recht naar bed in de aangebouwde hotelafdeling. Volgende morgen melden bij de cardiologische afdeling aanmelden.  En niet meer eten of drinken uiteraard, dat mag niet meer na 00.00 uur.

Geslaagd!

De behandelend arts kwam eerst kennismaken, en vertelde de procedure. Eerst wat bloedproeven, dan een CT-scan van het hart en daarna als alles in orde bevonden is de ablatie.
Alles was in orde, dus werd ik om 11.30 naar de behandelkamer gebracht.
De ablatie ging volgens plan, daarna bijkomen op de bewaking, en dan na 2 uur naar de kamer.
De behandeld arts kwam nog langs en vertelde dat het een technisch geslaagde ablatie was, en dat na verloop van tijd de medicatie trapsgewijs afgebouwd mag worden.
 's Avonds laat mocht het drukverband eraf, en de 2 hechtingen werden uit m'n lies gehaald.

 Klinkt prima dat afbouwen van die medicatie!
Een week niet meer tillen dan 5 kilo, 3 dagen niet autorijden, en pas na 2 weken weer zwaardere inspanningen gaan doen. Dus werken en fietsen zal nog even moeten wachten, zeker rijden met BOB is wel onder de zwaardere inspanningen te rekenen in dit terrein.
Op dinsdag mag ik weer naar huis, en stap om circa 08.30 op de bus voor het ziekenhuis. Op Oslo Centraal Station moet ik 2½ uur wachten voor de trein naar Voss vertrekt, onderweg lopen we nog 1 uur en een kwartier vertraging op omdat een motor in de locomotief uitvalt, en ik zodoende mijn busaansluiting op Voss mis. Ina komt als redding in nood, en haalt me op bij het station in Voss. Net voor 20.00 uur zijn we thuis, en kan ik douchen en uitrusten.

Nu rustig afwachten en weer gaan opbouwen zo gauw het mag, en hopelijk de volgende post weer eens iets over fietsen schrijven, die gezondheidsverhalen ben ik zelf ook al lang zat..........

Tot zover,

Groeten, Adri.





zondag 17 maart 2019

Ritme.

Ritme.

Waar de vorige post eigenlijk ook al over ging, het ritme van m'n hart.
Bij deze wil ik iedereen bedanken voor hun goede wensen, dat doet me goed! Speciaal Belle bedanken, want inderdaad, ook Ina heeft er ongeveer evenveel last van dan ikzelf..........En voelt dat ook zo......Dus ook Ina beterschap en sterkte toewensen was de spijker op de kop!

Schokkend........

Zoals ik te horen kreeg bij verlaten van het ziekenhuis de vorige keer, na twee mislukte pogingen met cardioversie, zou ik een nieuwe oproep krijgen na circa één week. In die week moest een stevige dosis Cordarone geslikt worden, om het ritme al wat te beteugelen.
Inderdaad kreeg ik op maandag 11maart bericht dat ik op donderdag 14 maart weer verwacht werd, en er weer een poging met cardioversie gedaan zou worden.

Ik er heen op donderdag, nuchter natuurlijk, en met de bus, want na de  verdoving mag je 24 uur niet autorijden.
De hele procedure van voorbereiding werd weer in gang gezet, en rond 10 uur zouden ze een poging doen.
Nadat ik in slaap was gemaakt natuurlijk........

Gelukt!

De medicatie had waarschijnlijk geholpen, want deze keer werd me na het wakker worden verteld dat het gelukt was, en dat het normale ritme terug was.
Ik blij, en gelijk Ina gebeld,  om haar ook blij te maken.
Ik had nog wel wat vragen aan de cardioloog, dus die opgeschreven, en de verpleging gevraagd of het mogelijk was de man nog te spreken.
Dat kon, hij kwam ongeveer een uur later langs en ik kreeg antwoord op mijn vragen.
Hij vertelde me dat mijn hart weer ging als een klok, na de omslag naar normaal ritme ligt m'n pols constant tussen de 40 en 50 slagen/minuut in rust.

Verder?

Medicatie moet ik nog even blijven gebruiken, al zijn de hoeveelheden wel flink aangepast, gelukkig naar beneden, want ik heb een paar bijwerkingen.
Bij zowel Metoprolol als Cordarone kun je last krijgen van kou, moeheid en duizeligheid.
Ik heb duidelijk veel koudere handen en voeten dan voorheen, ben nog steeds vlug moe, en duizeligheid valt mee, maar is ook aanwezig.
Metoprolol word eigenlijk afgeraden bij mensen die astma of COPD hebben, omdat het kortademigheid veroorzaakt, en jawel, ook daar val ik in de prijzen................

Over 4 tot 6 weken op controle, en ondanks de geslaagde actie om het ritme terug te krijgen ben ik toch doorverwezen voor ablatie.
Misschien maar beter ook, want bij het opmeten van de bloeddruk net na het fietsen, gaf de meter alweer aan een mogelijke  hartritmestoornis te herkennen...........Niet erg bemoedigend!
Een half uur later niet meer, dus het kan te maken hebben met de net geleverde inspanning. Hoewel het na douchen was, dus zeker 20 minuten na thuiskomst.

Fietsen.

Ik was natuurlijk benieuwd hoe het fietsen zou gaan na weer in het goede ritme te zitten. Viel toch wel tegen, voor m'n gevoel is er niks veranderd, nog steeds ben ik gelijk buiten adem als  ik aanzet.........Bijwerking?
Ik hoop maar dat het wat verbeterd als door die lagere dosis die ik nu slik het gehalte van die rommel in m'n lichaam wat zakt, voorlopig zit ik er nog aan vast.
En weer naar het werk fietsen zal er voorlopig niet van komen, met gemiddelden van 18 tot 19 km/u doe ik er te lang over, los nog van het feit dat ik me nog steeds moe voel. Dan is een dag werken plus 72 km fietsen wellicht wat veel van het goede...............Maar even naar het lijf luisteren, dat zal wel het verstandigste zijn..........

Hopelijk verbeterd dat in de komende tijd, anders moet ik toch ernstig gaan denken aan conversie naar een ondersteunde QV............
Of net als Willem gaan doen, dat is ook een optie, zou ik waarschijnlijk nog sneller zijn dan met de velomobiel in mijn terrein. Als het mooi weer is uiteraard, want bij regen blijft een velomobiel toch de beste keuze!

Ach, even afwachten wat het worden gaat, we blijven optimistisch!


Tot zover,

Groeten, Adri.



zaterdag 9 maart 2019

Jammer!

Behandeld........

Ondertussen ben ik terug thuis na behandeld te zijn met electro-shock, in Noorwegen noemen ze het elektrokonvergering, in Nederland noemen ze dezelfde behandeling cardioversie. Dat gaat op de volgende manier:

Elektrische cardioversie

Elektrische cardioversie vindt plaats onder narcose. De narcose duurt enkele minuten, de cardioversie zelf maar enkele seconden. De cardioloog plakt 2 elektrodeplakkers op de borst. Die zijn verbonden met een defibrillator. Die geeft een elektrische schok en schakelt de elektrische prikkels in het hart tijdelijk uit. Het hart staat 1 of 2 seconden stil en krijgt daarna zijn normale hartritme terug. Je kunt dit een beetje vergelijken met het opnieuw opstarten van een vastgelopen computer.
(Bron: Nederlandse Hartstichting)

Je merkt er zelf niks van, want je slaapt, en je bent na circa een kwartier weer wakker. Na de procedure word je nog 3 uur in observatie gehouden, en dan mag je naar huis. Je mag enkel niet zelf autorijden, want je hebt verdoving gehad.
Bovenstaand verhaal is theoretisch, want dat normale ritme komt blijkbaar niet altijd terug.......

Afgelopen woensdag ging ik naar het plaatselijke ziekenhuis in Odda, want daar konden ze die behandeling ook geven. Nuchter, want je mocht vanaf  12 uur de avond ervoor niets meer eten of drinken. Bloedprikken, en daarna melden op de hartbewakingsafdeling.  Eigen kleding uit en een soort soepjurk aan, en dan in bed en beplakt worden met allerhande stickers, want er moest een hartfilmpje gemaakt worden, en er werd een infuusnaald ingebracht in de rechterhand, want daar moest verdoving in. De eerste keer trouwens dat m'n borsthaar afgeschoren werd, weer eens wat anders dan als wielrenner je benen scheren. ;-))
Na het hartfilmpje nog een paar grote plakkers om de schok te geven en op alle "omstanders" wachten. 
De hele prodedure doorlopen, en na ontwaken kreeg ik gelijk te horen dat het gewenste effect niet opgetreden was. Mijn hartritme was helaas niet terug in het normale patroon.

Jammer, en wat nu? 


De cardioloog vertelde me dat dat wel vaker zo was, dus in plaats van naar huis te mogen moest ik onverwacht toch in het ziekenhuis blijven. Ina ondertussen op de hoogte gebracht, dus die kwam met wat toiletspullen en verschoningen, en wat te lezen in alle haast in een tas gegooid.
Allebei toch wat teleurgesteld natuurlijk..........

Plan B van de cardioloog kwam er op neer dat ik een aantal tabletten moest slikken om het ritme zo normaal mogelijk te krijgen, Tambocor heette die rommel.

Tambocor®


Hart-& vaatziekten
Tambocor wordt gebruikt voor de behandeling van diverse vormen van hartritmestoornissen. Tambocor wordt geadviseerd bij acute cardioversie van paroxismaal boezemfibrilleren en bij de preventie van boezemfibrilleren.

Na een drietal van die tabletten geslikt te hebben zou er op donderdag opnieuw een cardioversie plaatsvinden, en de cardioloog had er alle vertrouwen in dat het deze keer wel zou lukken.
Natuurlijk moest ik weer nuchter blijven, dus het laatste drinken ging naar binnen op woensdagavond 23.00u.
Daarna was het na ontwaken op donderdag wachten op de behandeling, wat op den duur wel lang begon te duren............Maar om 12.45 werd ik dan eindelijk de behandelkamer ingereden, zover "klaargelegd" en kreeg te horen dat de behandeling over een half uurtje zou beginnen.......
Tja, nog maar even wachten dan, ik had anders toch niets om handen...............

Goed, om kort te zijn, de behandeling was achter de rug, ik ontwaakte en kreeg opnieuw te horen dat de procedure weer niet gewerkt had. M'n hart liet zich niet in het normale ritme terug dringen............
Werd ik toch even moedeloos van, wat een tegenvaller! Ben je positief, ga je ervoor, valt het toch weer tegen..............Ina gebeld, die ook de teleurstellende boodschap gegeven, en wachten tot de cardioloog aan bed kwam.

Vervolg.

De cardioloog kwam, en vertelde me dat doorgaan nu weinig nut had, maar dat hij nog een collega zou raadplegen. Het vervolg zou volgens hem ablatie zijn, waarvoor ik doorverwezen zou worden naar Haukeland, het universitair ziekenhuis in Bergen.



Ablatie


Ablatie is een behandeling bij hartritmestoornissen. De arts blokkeert de elektrische prikkels in het hart die het ritme verstoren. Ableren gebeurt via een katheterisatie of (kijk)operatie.


Wat is ablatie?

Bij hartritmestoornissen is de elektrische aansturing van het hart verstoord. Er ontstaan prikkels op verkeerde plaatsen, of ze volgen een verkeerde route over het hart. Bij een ablatie beschadigt de arts het hartweefsel juist op die plaatsen. De littekens die ontstaan, blokkeren de voortgeleiding van elektrische prikkels. Patiënten met hartritmestoornissen komen in aanmerking voor een ablatie wanneer:

  • zij veel klachten hebben
  • de ritmestoornis ernstige gevolgen kan hebben
  • andere behandelingen onvoldoende resultaat geven
  • medicijnen onvoldoende helpen of vervelende bijwerkingen geven.

Maar bij het naar huis gaan, ja, nu mocht ik gelukkig wel naar huis, bleek dat de arts toch nog met een collega overleg had gehad. Want in de brief die ik meekreeg stond dat er nog een poging gedaan zou worden met cardioversie, na circa 1 week met weer andere tabletten, een soort paardemiddel als je het mij vraagt, want als je de bijwerkingen leest gaan de rillingen over je rug, bij mij wel tenminste. Puur vergif lijkt mij, wil je helemaal niet bij in de buurt komen!
Cordarone heet die zooi, en ik moet het eerst in een extra zware dosis innemen,  en dan na een week iets gaan afbouwen. 
De meest voorkomende bijwerkingen:

De bijwerkingen zijn veelal het gevolg van een te hoge dosering; daarom de laagste nog effectieve dosering toepassen.
Zeer vaak (> 10%): afwijkende smaak, maagklachten zoals misselijkheid, braken. Fotosensibilisatie, zich uitend in erytheem en jeuk. Microscopische cornea-neerslag, in het algemeen gelokaliseerd onder de pupillaire zone, zelden leidend tot functionele stoornissen zoals het waarnemen van gekleurde ringen rondom een lichtbron. Verhoging van transaminasen (1,5–3× de normaalwaarde).
Vaak (1-10%): bradycardie, die zeer zelden bij sinusknoopdisfunctie en bij ouderen ernstig kan zijn. Obstipatie. Hypothyreoïdie, (soms fatale) hyperthyreoïdie. Extrapiramidale tremor, slaapstoornissen, nachtmerries. Pulmonale toxiciteit (interstitiële pneumonitis of alveolitis, fibrose, bronchiolitis obliterans, allergische pneumonitis, pleuritis), soms met dodelijke afloop. Acuut gestoorde leverfunctie met verhoogde serum transaminasen en/of geelzucht, waaronder leverfalen, soms met dodelijke afloop. Leikleurige huidpigmentatie na langdurige behandeling die veelal langzaam (tot maanden of zelfs jaren) verdwijnt na staken van de behandeling. Eczeem.
Nu wacht ik dus op die derde poging met electro-shock, om te proberen m'n hart weer in het juiste spoor te krijgen.
Als dat niet lukt zal het wel uitdraaien op die ablatie............en na 2 mislukkingen is het vertrouwen al wat minder, maar goed, niet geschoten is altijd mis, dus we gaan er weer voor!

En verder?

Ach, ik voel me gelukkig niet al te slecht, wel vlug moe, maar geen hartkloppingen en dat soort ongemak. Die ritmestoornis heb ik eigenlijk nooit gemerkt, enkel eens een "slechte dag" tussendoor. Zo noemde ik het dan meestal, want ritmestoornissen beginnen normaal aanvalsgewijs, en worden pas permanent als het langer gaat duren voor er actie ondernomen wordt.
Dus omdat ik er nooit iets van gevoeld heb, weet ik ook niet hoe lang dit al aan de gang is, want een mindere dag heeft iedereen wel eens.............Met de astma die ik heb beleef je wel vaker een "mindere" dag, als het erg vochtig is, kouder dan normaal, meer wind, of natuurlijk als ik in de winter met de veel zwaarder lopende spijkerbanden rondrijdt, dan gaat het ook allemaal wat minder vlot.
Er was dus altijd wel een "schuldige" aan te wijzen voor een mindere dag, ook een drukke dag op het werk heeft vaak invloed.

Maar goed, nu werk ik tijdelijk 3 dagen per week, maandag, woensdag en vrijdag, zodat ik wat meer vrij heb tussendoor en kan bijkomen, en ook eens kan fietsen om de luchtwegen wat open te houden.
Fietsen is net zo leuk als altijd, maar het gaat wat langzamer dan normaal, meer dan 18 tot 19 km/u gemiddeld red ik niet...........en veel langer dan een uurtje is ook te vermoeiend.

Wel even wennen voor iemand die in normale doen niet vlug moe te krijgen was,  een diesel die gewoon uren door kon gaan.........En normaal gebruikte ik enkel astma medicatie, dat is nu tijdelijk wat uitgebreider:

2x per dag Eliquis, een bloedverdunner, 1x per dag een beta-blokker, Metoprolol en 2x per dag die laatste nieuwe, waar ik maar vanuit ga dat die tijdelijk is, Cordarone.

Dus voorlopig maak ik er maar het beste van, en zie wel met de dag wat de toekomst brengt.

Vandaag weer sneeuw, dus even afwachten of ik nog weg kan vandaag.





Tot zover,

Groeten, Adri.