maandag 11 november 2019

Frisjes.......

Lichte vorst.



Niet zo koud als daar boven, waar Alve aan zijn terugreis bezig is, maar iets frisser wordt het ook hier, in het zuidelijke Noorwegen. 
Vanmorgen lichte vorst, ik vertrok om 05:15u met -5ºC, fris, maar goed weer, want het is al een paar weken droog en zonnig. Ook vandaag weer een dag met prima fietsweer!
Op de terugweg voor de aardigheid de beginnende ijsvorming langs een kort stukje van mijn route met de telefoon in de hand gefilmd, geen beste kwaliteit, maar het geeft een indruk.
Bijna op het eind van het clipje rijdt ik langs de afslag Brattespe, waar aan de rechterkant de "ijsmuur" zijn eerst ijs is gaan vormen onder de 2 jaar geleden aangebrachte "netten".
En de pick-up die op het laatst passeert is een collega van het werk.........



Om het geheugen even op te frissen, dat is deze "ijsmuur", een foto uit de "oude doos" met de Strada.



Tot zover,

Groeten, Adri.

vrijdag 1 november 2019

Rijden met ondersteuning.

Hoe bevalt het?

Wel, daar kan ik heel kort in zijn: Prima! 

Het is nog steeds fietsen, maar het is anders.

Ten eerste heb ik nu slechts 11 versnellingen, de Schlumpf moest plaats maken voor de Bafang motorunit, en het 75 tanden kettingwiel is gekrompen naar 70 tanden. 

Wat ook veranderde is het gewicht, de circa 1,8 kg wegende Mountain Drive unit ging eraf, en de Bafang met batterij, display en bekabeling kwam erbij. En dat hele spul weegt circa 7,8 kg. 
Dus een fiets die rijklaar al ongeveer 45 kg weegt krijgt er nog 6 kg bij, en komt dan op 51 kg....Met in de winter nog iets zwaardere banden als de spikes er weer onder gaan..............

Hoe anders rijdt het?

Waar ik zeker de eerste paar weken erg aan moest wennen was de afwezigheid van de Mountain Drive, zeker na een ongeplande stop was het erg makkelijk om het ding in de lage gearing te tikken en probleemloos weer te vertrekken. Nou moet ik weer anticiperen en snel terug schakelen, anders kom ik, ondanks de motor, toch weer wat moeilijker op gang. 
En wat meer gesjouw natuurlijk, je moet de batterij eruit halen voor lading, en weer terug plaatsen voor je vertrekt. Zo doe ik het tenminste, want de fiets staat onverwarmd in zijn hok, en daar heb ik ook geen aansluiting om te laden.
Door het kleinere kettingwiel is de topsnelheid natuurlijk lager, je bereikt je maximum toerental vlugger, dat scheelt toch wel een 5 km/u. 
Ook schakelen in de klimmen moet je goed anticiperen, want om de aandrijflijn wat te ontzien heb ik een schakelsensor gemonteerd en die stopt de motor als je schakelt. Je krijgt dan wel een "klap" in je benen natuurlijk als de ondersteuning wegvalt......Dat is dan niet langer dan 1 of 2 seconden, dan komt de motor weer bij, maar je kan beter een versnelling kiezen die geschikt is om de hele weg omhoog te kunnen blijven trappen zonder schakelen tussendoor.

Dat zijn dan wel de enige "nadelen" zowat, want verder is het enkel een voordeel om met de ondersteuning te rijden.

Het rijden met een ondersteuning heb ik altijd als een voordeel gezien voor mensen die dat nodig hebben, maar zelf wilde ik het zo lang mogelijk uitstellen, ik voelde me er nog te jong voor. 
Dat veranderde door de hartritmestoornissen, ik zag dat als een waarschuwing, misschien vergde ik toch te veel van mezelf? 
Daarom ook voor mij ondersteuning, want ondanks dat ik in juli weer helemaal gezond verklaard ben, voelt het toch nog niet hetzelfde als voorheen. 

En als ik dan de keuze voor ondersteuning  maak, dan zal ik die ook gebruiken, dus niet stoer doen en op 50% gaan rijden, nee, bij mij staat die gewoon op maximale ondersteuning, 100%.
Als iemand dat "slap" vindt, prima, daar kan ik goed mee leven!

Optrekken gaat natuurlijk prima, de motor trekt flink mee tot 25 km/u, daarboven moet ik het verder zelf doen. 
En de hellingen zijn een peulenschil nu, natuurlijk zakt de snelheid op de steilere stukken, maar hellingen tot circa 5% ga ik nu op met circa 19 km/u, dat was zonder motor ongeveer 8 km/u. 
De aller steilste klimmen die ik heb, die tussen de 11 en 14% rijdt ik op met circa 9 tot 10 km/u, waar dat zonder hulp niet sneller dan 4 tot 5 km/u ging.
De langere stukken "vals plat", zeg maar tot 2% stijging gaan nu met circa 24 km/u.
Pure tijdwinst boek ik op die stukken!
De lagere topsnelheid is niet zo erg, want de stukken dat ik die top kon vast houden waren nu ook weer niet zo lang, de tijdwinst in de klimmen levert wat dat betreft meer voordeel op.
En afdalen zonder mee te trappen gaat net zo snel als voorheen, dat maakt geen verschil.

Het bleek dan ook al de eerste week dat ik "met" rondreed dat ik de wekker wel wat later kon zetten..............
Een behoorlijk verschil met de tijd in de Strada, toen hadden we nog een hond die uitgelaten moest worden, en stond om 04.00h op, om zodoende rond 05.00h te kunnen vertrekken. 
Na dat ons beestje overleden was ging die wekker om 04.15h, en had kon op dezelfde tijd vertrekken. 
Nu staat de wekker om 04.30h, en rijdt ik circa 5.15 weg, en ben dan nog ruim op tijd op de fabriek om te verkleden en me naar de werkplek te begeven, die circa 500 meter van de garderobe verwijderd is.

Ook de gemiddelde snelheden zijn zonder meer goed te noemen, ik rijdt al met "winterbanden", en kan nog met een gemiddelde van 30 km/u thuiskomen, dat was voor de ondersteuning ondenkbaar, ging voor mij gewoon niet.

En

Dus het zal duidelijk zijn, die Bafang is een blijvertje!


Een paar andere aanpassingen.

Ik rijd al vanaf begin oktober met "winterbanden", maar dat zijn niet de ondertussen bekende spijkerbanden. 
Want ik was het al een tijdje beu om elke winter 2 sets winterbanden te moeten aanschaffen omdat door het vele rijden op asfalt de spijkers door de koordlagen naar binnen werden gedrukt en voor vele lekke banden zorgden. En in de winter onderweg stil staan om een band te wisselen  is geen hobby van me.................
Ik besloot al vorige winter om eens andere banden te gaan proberen, geen echte winterband, maar misschien een goed alternatief om de tijd met "spikes" wat in te korten. 
De Schwalbe Marathon GT 365, een 4-seizoenen band. Ziet er qua profiel wel wat uit als een spijkerloze winterband voor auto's, met heel veel lamellen in het profiel.
Even afwachten hoe dat gaat met lekrijden, maar ze rijden een stuk prettiger dan de "spikes" en maken een stuk minder lawaai. Ze zijn ook een stuk lichter in gewicht, het scheelt 95 gram per band, dus voor een QV is dat een voordeel van 380 gram. En slijtvastheid zou ook beter moeten zijn.
Licht lopen doen ze niet, volgens de site van Schwalbe hebben ze zelfs nog iets meer rolweerstand hebben dan de Marathon Winter banden! Dat voel ik in de praktijk ook goed. Het lijkt of je door los zand fietst als je die banden er de eerste keer om hebt liggen.....net als bij de spikes, dat is dan weer het zelfde. 
Hoe die banden zich gaan gedragen als het wat gladder gaat worden is ook nog even afwachten, met de auto gaat dat zonder spijkers ook prima, maar dat zijn natuurlijk wel specifieke winterbanden.
Een 4-seizoenen band is natuurlijk een compromis, en kan nooit zo goed zijn als een band die specifiek voor één seizoen gemaakt is.

De Schwalbe Marathon GT 365.


En het profiel.

Nog een aanpassing is het plaatsen van een mini-scherm, dat heb ik al in het vroege voorjaar geknipt en geplaatst, en heeft ondertussen een paar tussentijdse aanpassingen meegemaakt. In die zin dat het lager geworden is.
Ik rijdt nog steeds graag "open", hoewel dat wat vreemd klinkt misschien voor iemand die constant met de kap over z'n hoofd rijdt. Zonder schuimdeksel is misschien een betere uitdrukking?
Maar dat geeft toch wat winddruk op de borst, en dat kan bij koude minder prettig aanvoelen.
Dat mini-scherm doet prima werk wat dat betreft, het houdt de wind uit de kuip, en leidt die via het kap vizier over de kap heen.  Ook een blijvertje, want ik kan er prima overheen kijken, ook bij regen, en als het kap vizier beslaat gaat dat naar boven, en kijk ik door de spleet over het mini-scherm heen en heb nog nauwelijks wind in het gezicht.

Mini-scherm tussen de spiegels.
Verder gaat het allemaal z'n gang, met de fiets zijn eigenlijk geen problemen, die loopt prima.
En zeker mede dankzij de ondersteuning, een klein mijlpaaltje voor mezelf, in oktober kom ik voor het eerst weer eens boven de 1000 km/maand met de velomobiel! Dat was geleden van november 2018..........

Tot zover,

Groeten, Adri.

dinsdag 1 oktober 2019

e-BOB.

Elektrisch?!

Ja, ook ik ben voor de bijl.........

Hoe komt dat zo? Wel dat is vlug gezegd, volgers weten dat ik begin dit jaar hartritmestoornissen kreeg, en daar in maart een drietal cardio-versies voor kreeg en in april een ablatie voor onderging. 
En in juli tijdens de laatste controle werd ik weer volledig gezond gemeld. Eind goed, al goed?
Ja, maar dit soort gebeurtenissen zet je wel aan het denken, en zoals ik al eerder vermelde in vorige blogs over mijn gezondheid, dachten Ina en ik beide aan minder werken, en aan een eventuele plaatsing van een e-ondersteuning in BOB, om het fietsen vooral bergop wat makkelijker te maken.
Want hoe ik aan hartritmestoornissen kwam weet ik niet, geen enkele dokter kon daar een sluitend antwoord op geven. Ina dacht aan overbelasting, maar vaker de auto nemen naar het werk wilde ik liever niet, dus minder werken betekent ook een dag minder fietsen, en ondersteuning doet de inspanning ook afnemen.

Korter werken.

Na op het werk met wat mensen gesproken te hebben bleek een 80% aanstelling in dezelfde functie mogelijk, en werd dat proces in gang gezet.
Long story short, in juni tekende ik de 80% arbeidsovereenkomst, die vanaf 1 september zou gelden.
En dat bevalt ons prima!

e-Ondersteuning.

Tevens begon ik op het net wat te verdiepen in het monteren van een e-ondersteuning in de Quattrovelo, en om dat zo makkelijk en eenvoudig mogelijk te maken kom je dan al gauw uit op een middenmotor, die in plaats van het normale crankstel geplaatst word.
Er waren er ondertussen meer die weg gegaan, onder andere VeloTejo, die alles zelf deed, Lighans, die via Ligfietsshop Tempelman een "plug&play" versie thuis liet komen en inbouwde en Auntie Helen, die het spul liet inbouwen door een specialist.

Genoeg leesstof dus!

De volgende stap was het aanschrijven van enkele bedrijven die zich eventueel bezighouden met inbouw van e-ondersteuning, dus gingen er mails naar Tempelman, Drymer/Sinner, Fietser.be en ook naarVelomobiel.nl, hoewel die zich niet met e-assist bezig houden, maar wel goede adviezen geven.
Wie ook goede adviezen gaf was VeloTejo, die een mail van mij met wat vragen zeer uitgebreid beantwoordde, en met een aantal van goede adviezen kwam.

Tempelman en Fietser.be reageren en komen met een offerte, ook Velomobiel.nl reageert, maar die geven enkel wat prima adviezen, met inbouw of samenstellen van een plug&play pakket houden ze zich niet bezig. Snap ik, ze hebben het zo wel al druk genoeg........
Drymer/Sinner reageert totaal niet, inkomsten genoeg daar waarschijnlijk?

Na flink wat inlezen ging mijn voorkeur uit naar een plug&play versie, waarbij de keuze valt op een Bafang middenmotor, de "legale" versie, BBS 01, 250W, 15A, 36V, 80 Nm en 25km/u. Als batterij kies ik een 17 Ah (612Wh) framebatterij en bestel het geheel bij Ligfietsshop Tempelman, die ook de plug&play versie van Lighans verzorgde.

Het geheel zou worden opgestuurd, maar het bleef wat lang wachten op wat onderdelen, dus tenslotte besliste ik dat het pakket in Dronten kon blijven, alwaar ik het zou ophalen tijdens onze terugreis na ons verblijf in Nederland in juni dit jaar.
Zo ging het ook, op 27 juni haal ik het pakket af, en reizen we naar huis. Gerrit Tempelman had wel via de mail gevraagd of het een geen probleem was om zelf wat kabels te verlengen, omdat het wat moeilijk af te meten was zonder fiets ter plekke. Dat leek me geen probleem, ik heb al vaker wat met de bekabeling en dergelijke in velomobielen gewerkt.


Inbouwen.



De eerste weekdagen na thuiskomst fiets ik nog op de normale wijze naar het werk, inbouwen zal in het eerste weekend van juli gebeuren, omdat ik verwacht toch wel wat werk te hebben, ondanks het "plug&play" pakket. 
Dat blijkt ook volledig te kloppen, want een Bafang is ontworpen voor een klassieke recht-op fiets, en niet voor een velomobiel. 
Het pakket bestaat uit de Bafang motor gemonteerd op het off-center bracket van Velomobiel.nl, de batterij met lader, een Bafang C965 display, twee Bafang kettingwielen(65 en 70 tands) van Alligt, een paar cranks 170 mm van Bafang en een paar cranks 155 mm van Schlumpf, een remgreep van Bafang, een tweetal losse inbouw remsensors, een gearsensor en wat kabels, waaronder de hoofdaansluitkabel. 

Ik begin met het inbouwen van een remsensor in de achterremkabel, daarna het inbouwen van de gearsensor in de versnellingskabel en dan een plaatsje zoeken voor de speedsensor. Die zit origineel op de liggende achtervork, maar dat zal bij mij niet gaan, dus word het een plaatsje zoeken aan een voorwiel. Omdat ik totaal geen zin heb om weer maar eens een hele vorkpoot los te halen los ik het anders op, de sensor vind een plekje aan het onderste hoekprofiel waar de kogelkoppen aan vastzitten.  Ik maak een plaatje waar de sensor op past, en bout dat vast aan het profiel. Gat boren om de kabel door te steken en klaar.

Gearsensor boven, remsensor onder.


De snelheidssensor aan het rechtervoorwiel.

En de kabeldoorvoering.


Om makkelijk te werken heb ik natuurlijk de bodemplaat met de voetengaten eruit geschroefd, dat spreekt vanzelf............Die voetengaten zijn nu ook maximaal uitgezaagd in de breedte, dat was noodzakelijk met die grotere Q-factor, anders schaaf ik m'n schoenen kapot.......

Voetengaten op maximale breedte.......


Dan de Schlumpf Mountain Drive eruit halen, en de andere bracket met Bafang plaatsen. Dat is nog het minste werk................

Mountain Drive eruit.......
Bafang erin........



Een plaatsje voor de batterij vind ik onder de stoel, en dan begint het gedoe om de bekabeling een beetje fatsoenlijk in de fiets te leggen. Tussen de bedrijven door zijn er ook al diverse stekkers gesoldeerd en het 70-tands kettingwiel en de 170 cranks op de motor geschroefd.
Dan moet de kettingspanner  eraf om de gaatjes op te sleuven, want anders loopt de ketting eraf, de Bafang heeft namelijk een grotere Q-factor en is dus breder dan een Schlumpf. 

Batterij op een plaatje multiplex en een schuimlaag, vastgebout door de bodem heen.

Gaatjes van de kettingspanner opsleuven........

En terug op de plaats.

Veel extra kabels langs het stuur..........

Onder de "motorkap".......


Ook het display heeft wat aanpassing nodig, ik monteer het op de GPS-steun, maar daarvoor moet ik de steunen van het display veranderen, want de originele zijn te breed, en op het Tiller-stuur gaat het in elk geval niet, dan zit alles in de weg bij in- en uitstappen........

Het display op de aangepaste steunen.


Dat lukt allemaal, en nadat alles zo'n beetje op z'n plaats ligt kan ik proberen of het werkt. En het werkt inderdaad, enkel de kabel naar het display is nog te kort, en moet iets langer worden. 

Fout!!!!

En daar maak ik stomste beginnersfout die er te maken valt..............Een kabel verlengen heb ik al meerdere keren gedaan, en dat gaat altijd goed...........Maar nou niet, want als ik de kabel doorknip komt er een vonk.......Inderdaad, deze sukkel heeft vergeten de hoofdkabel los te koppelen, en er staat nog spanning op.

Toch maar verlengen, en dan zien wat er gebeurd......
Dat is vlug gezien, er gebeurd helemaal niets meer..........Wat nu? Heb ik de controller opgeblazen? 

Een mailtje naar Gerrit Tempelman helpt niet, het nog steeds niet beantwoord, en na twee dagen wachten snap ik dat ik het zelf moet uitzoeken........

Ondertussen alles weer terug in originele staat gebracht, dan kan ik tenminste nog fietsen, want met een Bafang zonder stroom kan ik ook fietsen, maar om de hellingen op te gaan rijden met een 70 kettingwiel zonder schakelmogelijkheid lijkt me iets te veel van het goede.......

Op de dozen waar het spul gekomen is zitten nog plakkers van Fietsunie.nl, een bedrijf in Emmen. Even op hun site kijken geeft de indruk dat ze weten waar ze mee bezig zijn, dus die maar eens een mail sturen. Die antwoorden wel, en denken ook eerst aan de controller. 
Er wordt een nieuwe mijn kant op gestuurd, en die komt ook wel, maar daar gaan zoals gewoonlijk weer een paar weken mee heen. 

Als de nieuwe controller thuis is gekomen monteer ik het ding op de motor, en sluit alles weer aan. 
Naast de fiets, want ik wil wel eerst zeker weten dat het werkt voor ik weer allemaal nutteloos werk ga doen.........

En nog steeds werkt het niet...........Dan maar eens telefonisch overleggen met Fietsunie, en die geven goede adviezen, maar even goed krijg ik niets aan de gang. En natuurlijk heb ik geen extra batterij of display op de plank liggen om te proberen of het daaraan ligt........
Dus hun advies is om dan het spul maar op te sturen, zodat zij kunnen onderzoeken wat er aan de hand is.

Zucht, dan doe ik dat maar..........

Ik stuur het pakket met motor, controller, display en batterij op, en na 2 dagen is het in Oslo en blijft daar natuurlijk nog 4 dagen liggen voor de heren van de douane een moment vrij kunnen maken om er hun zegen over te geven.........Als het dan weer 4 dagen later in Amsterdam is aangekomen blijken de Nederlandse douanebeambten dat kunstje nog iets beter te beheersen, want die hebben het zo druk dat het pakket daar maar liefst 6 dagen blijft liggen...........
En ook bij Fietsunie hebben ze het druk, maar dat hadden ze me van tevoren gezegd, als het binnenkomt zal het in elk geval 1 week duren voor we er naar kunnen kijken. Dat wordt dan nog iets langer, dus ondertussen is het al half augustus voor het pakket terug in Kinsarvik is, en dan zijn we net een weekje weg..............

Na thuiskomst pakket ophalen, en weer alles aansluiten, de motor werkt in elk geval, maar na alles aangesloten te hebben blijkt de snelheidssensor niet te werken, storing 21H komt op het display. 
Goed, ik bestel in Noorwegen een nieuwe en plaats die in de fiets. En dan werkt het eindelijk...............Na lang wachten lijkt het nu allemaal goed te gaan komen...........

Dus sinds half september rijdt ik met e-BOB......

En hoe dat rijdt? Wel, ik ga er eerst eens een maand mee rijden, en dan verslag doen, dan is het volgens mij wat objectiever dan gelijk een eerste indruk op te schrijven.

Tot zover,

Groeten, Adri.







maandag 23 september 2019

Podbike, pre-launch testserie.

 Eindelijk.......

In maart 2017 bestelden we een Podbike, de Noorse elektrische velomobiel in wording,  in september van dat zelfde jaar konden we proefrijden in de "mule", het naakte prototype, en nu in september 2019 werd de pre-launch van de testserie aangekondigd. Wie het verslag van die eerste proefrit nog eens wil lezen kan dat door te klikken: hier
Waarvoor alle mensen die een "pre-order" hadden geplaatst een uitnodiging ontvingen, dus ook wij kregen een invitatie om het evenement bij te wonen, op 21 september 2019, tussen 19.00 en 22.00 u.

Proefrijden in het prototype........



Ondertussen was in januari 2018 al een prototype onthuld, de T-0, die doorontwikkeld is tot wat nu de testserie gaat worden, T-1 enzovoort. 
De bedoeling is dat er in oktober 2019 een twaalftal fietsen worden getest gedurende enkele maanden, door mensen in de buurt van Sandnes en Stavanger, zodat bij eventuele problemen gelijk deskundige hulp aanwezig is om dat op te lossen.
Na deze testen zal beslist worden hoe de productie modellen eruit komen te zien.
En even "for the record", er zijn ondertussen al 1800 (!) pre-orders binnen, dus ik ben niet alleen zo'n "gek" die wel wat ziet in een dergelijke velomobiel...........

Naar Sandnes.......

Tja, hoe gek moet je zijn? Om op één dag 460 km heen en weer te rijden, en onderweg te zijn van 13.30 u 's middags tot 00.45 u 's nachts?
Om 2 uur naar een nieuw soort velomobiel te kijken en er een paar honderd meter in proef te rijden?
Hoe dan ook, ik had het er voor over en deed het gewoon.

Om 17.50 was ik ter plekke, en stond voor het gebouw even in gesprek met nog zo'n "gek", Kai uit Duitsland, die had er het hele weekend voor uitgetrokken........
Om 18.15 mochten we binnen, kregen een "goody bag" en konden wat te drinken en wat snacks halen als we dat wilden, en wachten op het officiële gedeelte, dat om 19.00 u begon.

Ondertussen werden er door diverse aanwezigen al foto's gemaakt van de opgestelde fietsen, ook ik schoot een paar plaatjes.

Prototype en T-0 naast elkaar, onder het doek de nieuwe T-1.


Ook zo zou je de Podbike kunnen parkeren indien plaatsgebrek.

 Onthulling en proefritje.

Om 19.00 u eerst een korte toespraak van Anne-Lise, economisch verantwoordelijke bij Podbike, en tevens echtgenote van ontwikkelaar Per, die even later het woord krijgt, en de vele vragen uitgebreid beantwoord. 
Daarna gaan er 3 Podbikes naar buiten, en mogen allen die dat willen een proefronde rijden van enkele honderden meters.......

Ik kan niet veel zeggen over de proefrit, want wat moet je nou zeggen over een paar honderd meter? 
Ik ben in elk geval positief verrast over het weggedrag en het gevoel van rijden, ook de ondersteuning voel je duidelijk meehelpen, nadat deze er eerst bijna onmerkbaar bijkomt, om dan bij doortrappen een flinke "boost" te geven.

Anders dan enige andere velomobiel die ik gereden heb, maar erg prettig!
Ook het uiterlijk vind ik geslaagd, het is ook allemaal erg netjes afgewerkt, hoewel het nog niet helemaal productierijp is.


Het T-1 model met dichte en open kap.



Wie meer wil weten kan hun site bezoeken:  Podbike.com

Of wie nog meer filmmateriaal wil bekijken, dan kan dat via hun Facebook pagina:

https://www.facebook.com/thepodbike/videos/2185232368442284/


Tot zover,

Groeten, Adri.

zaterdag 20 juli 2019

Beter gemeld!

Weer gezond!

Na thuiskomst had ik een afspraak met de cardioloog in Bergen, en moest de dag ervoor eerst naar Bergen reizen om een 24 uurs ECG apparaatje aan me te laten hangen, zodat m'n hartslag 24 uur geregistreerd kon worden.
Ondertussen mocht ik in de maanden na de ablatie de medicatie afbouwen, en was begin juli weer helemaal vrij van hartmedicijnen.
Een dag later weer terug, apparaatje eraf, bloeddruk meten, hartfilmpje maken en daarna bij de cardioloog binnen.
Die deed nog eens een onderzoek met ultrageluid en verklaarde me in het gesprek daarna weer volledig gezond!
Goed nieuws dus!

Ik mag weer rustig gaan opbouwen, en hoef me niets te ontzeggen, wel naar het lichaam luisteren uiteraard.........en naar mijn persoonlijke "dokter", die heeft  ook een redelijke stem in deze......;-))

Tot zover,

Groeten, Adri.