zaterdag 20 juli 2019

Beter gemeld!

Weer gezond!

Na thuiskomst had ik een afspraak met de cardioloog in Bergen, en moest de dag ervoor eerst naar Bergen reizen om een 24 uurs ECG apparaatje aan me te laten hangen, zodat m'n hartslag 24 uur geregistreerd kon worden.
Ondertussen mocht ik in de maanden na de ablatie de medicatie afbouwen, en was begin juli weer helemaal vrij van hartmedicijnen.
Een dag later weer terug, apparaatje eraf, bloeddruk meten, hartfilmpje maken en daarna bij de cardioloog binnen.
Die deed nog eens een onderzoek met ultrageluid en verklaarde me in het gesprek daarna weer volledig gezond!
Goed nieuws dus!

Ik mag weer rustig gaan opbouwen, en hoef me niets te ontzeggen, wel naar het lichaam luisteren uiteraard.........en naar mijn persoonlijke "dokter", die heeft  ook een redelijke stem in deze......;-))

Tot zover,

Groeten, Adri.

maandag 1 juli 2019

Terug van weggeweest.

Weer thuis.

Zondagavond 19.00 uur kwamen we thuis, na 2 weken Nederland. Vertrokken op 14 juni, en op het gemak naar Nederland gereisd, zoals gewoonlijk met de camper. 
Daar aangekomen op zondagavond 16 juni, en eigenlijk maar 1 dag slecht weer gehad op die anderhalve week. Bij de terugreis hadden we ook nog een wat mindere dag in Denemarken, maar grotendeels was het prachtig weer met warme temperaturen.

Zoals altijd in Nederland bezochten we familie en vrienden, en werden weer schandalig verwend, lekker is dat!

Gefietst heb ik ook, de Scott werd meegenomen, en is redelijk wat gebruikt. Voor het andere fietsvervoer had ik het vouwfietsje mee genomen, ook daar is goed gebruik van gemaakt.

Tijdens de terugreis hadden we nog een tweetal korte stops in Dronten, even langs bij Ligfietsshop Tempelman om iets op te halen, en even binnenwippen bij Velomobiel.nl.

De stop bij Velomobiel.nl was om naar het freewheel te laten kijken, dat tijdens demonteren uit elkaar viel. Bij terug monteren kreeg ik het niet meer in orde. Theo zag het vrij snel, de freewheels waren heel simpel verkeerd om in gezet, en dan werken ze niet.
Had ik waarschijnlijk zelf ook wel kunnen vinden, maar ja, de avond voor vertrek, moe zijn, en geen geduld meer hebben om het spul nog eens uit elkaar te halen.........

Vandaag was ik nog vrij, dus begon maar met het terug monteren van de nieuwe cassette, en alles weer terug te bouwen zoals het hoorde.

Achteras er weer terug in, alles vastmaken, wielen er terug op, balgen oppompen en derailleurkabel weer monteren. Daarna de nieuwe ketting erop leggen, op lengte afstellen en daarna de achterremmen terug monteren en afstellen.
Fiets diverse keren op de kant en weer overeind, want niets schijnt de eerste keer te lukken bij de QV...........Derailleurkabel weer wat strakker, eindschroefje wat uitdraaien, en dan is het eindelijk weer allemaal achter de rug.

Fiets onderhoud kan best leuk zijn, maar de QV zal wel nooit mijn favoriet qua onderhoud worden..........Je leert elke keer wat bij, en het is allemaal te doen, maar wat gaat er een zee van tijd in zitten.................

Goed, er kan weer gereden worden, en hopelijk gaat de KMC e-11 ketting wat langer mee.

Tot zover,

Groeten, Adri.



donderdag 13 juni 2019

Quattrovelo, 2 jaar.

Weer een jaar verder......

Ondertussen weer een jaar verder, Quattrovelo 42 werd op 12 juni 2017 in Dronten aan mij overgedragen, en is nu 2 jaar bij mij in gebruik, voornamelijk voor woon-werk verkeer. 

Hoe dat bevalt? 
Wel, dat kan eigenlijk kort samengevat worden, er zijn goede punten en er zijn mindere punten aangaande de QV. 
Eigenlijk heb ik alles al gezegd in mijn uitgebreide post na 1 jaar QV, daar sta ik nog steeds achter.

Voor wie dat verslag nog eens wil lezen: klik hier

De eerste helft van het 2 de jaar verliep normaal, zoveel mogelijk woon-werk verkeer met de fiets.
De tweede helft was anders, mijn gezondheid liet het even afweten, door de hartritmestoornissen werd er plots veel minder gefietst en bleven er vele kilometers liggen. 

De teller staat na die 2 jaar op  24081 km, wat neer komt op circa 1000 km/maand. Toch nog redelijk wat, ondanks de wat onvrijwillige stop de laatste tijd.

Kilometerstand na 2 jaar.
 Helaas weer pech op woensdag 12 juni, de ketting brak voor de 3 de keer dit jaar. Net op weg naar huis, dus weer omgedraaid, terug naar het werk, omkleden en met zoon Teun mee naar huis rijden.
Vandaag de fiets met auto en aanhanger opgehaald, en besloten om een nieuwe ketting te leggen.
Ik ga nu over op e-11 ketting van KMC, ketting voor elektrische fietsen, misschien zijn die wat sterker.
Maar uiteraard moet dan ook de cassette gewisseld worden, dus moest de achterbrug eruit.
Heb ik meer gedaan, dus na 1½ uur staat de achterbrug in de bankschroef en kan ik de cassette wisselen.


Achterbrug in de bankschroef.

De linker as wil niet echt lekker schuiven, maar komt tenslotte toch los. De cassette valt eruit, en het lager en de freewheels vallen uit de body. Terug in elkaar zetten, nieuwe tandwielen erop en dan de assen weer voorzichtig op de plaats schuiven.
En dan wil het freewheel plots niet meer........... Soms pakt het, soms ratelt het ding naar beide zijden, en dat doen ze dan ook nog allebei.........Het ziet er naar uit dat er een nieuwe freewheelbody moet komen.................

Even horen wat de velo-dokters er van vinden, wordt vervolgd...............


Tot zover,

Groeten, Adri.

woensdag 29 mei 2019

Deeltijdfietsen.

Deeltijd?

Ik fiets weer naar het werk, tenminste, dat doe ik zo als de titel al vermeld in deeltijd. Hoe gaat dat dan in z'n werk?
Nou vrij simpel eigenlijk, ik fiets bijvoorbeeld de maandag naar het werk, ga voor de terugweg bij zoon Teun in de auto zitten, en zit de volgende morgen weer bij Teun in de auto naar het werk toe.
Dan fiets ik die middag weer naar huis toe, zodoende fiets ik dan wel regelmatig, maar maak natuurlijk veel minder kilometers dan bij normaal heen en weer fietsen.

Zo probeer ik de vorm weer wat terug op te bouwen zonder me al te veel te vermoeien, en voorlopig gaat dat de goede kant op.

En het is gewoon heel lekker om weer te kunnen fietsen naar het werk, ook al is het dan een stuk minder dan het voorheen was!

Opnieuw kettingbreuk.

Na dat mijn ketting al eens brak in januari, was het vanmiddag op weg naar huis weer prijs, de ketting brak opnieuw.
Nadat ik gisteren naar het werk gefietst was had ik niets gemerkt aan de schakeling, maar dat was vanmiddag totaal anders. Wat ratelen en overslaan leek het, stellen aan de schroef aan het stuur hielp helemaal niks, en ik had geen zin om in de frisse wind uit de fiets te komen om de zaak te gaan controleren. Gewoon doorfietsen, en zien thuis te komen, en dan na douchen en eten eens verder kijken.
Helaas, thuis kwam ik niet met de fiets.............Op 5 km van huis knapte er een schakel en was het gedaan met de vooruitgang..............
Dan weet je gelijk waarom het schakelen zo slecht ging, waarschijnlijk was er al een schalm van de schakel open gaan staan.......

Teun gebeld, die was natuurlijk met de auto al voor mij thuis en kwam me even oppikken. De fiets zolang op een plek naast de weg laten staan waar een verkoopstalletje voor fruit staat.
Na douchen, eten en Giro kijken de aanhanger achter de auto, de velomobielslede erop, en BOB gaan halen.
De kettingrollen eruit, en het restant ketting uit de tunnel getrokken.
Meten laat zien dat de ketting nog lang niet versleten is, maar jullie begrijpen dat het vertrouwen in deze ketting een tikje aan het dalen is............Anders nog nooit problemen gehad met KMC kettingen, zouden deze maandagmorgen exemplaren zijn?

Goed, de foto's laten het zien:

De breuken.........

Het slijtagebeeld..........
 Tot zover,

Groeten, Adri.



zondag 12 mei 2019

Afvalverwerking.

Weer eens in het hout.......

Van fietsen kwam niet veel de afgelopen week, want op maandag vroeg collega Torleif aan me of ik belangstelling had om wat "afval" op te ruimen? Het ging om brandhout, te dunne takken, te dikke stukken en te kromme stukken om in zijn houtblokkenmachine te verwerken.
Ik zei gelijk dat ik het wel wilde hebben, ik heb al eens eerder "afval" opgeruimd voor een Noor, dus weet ongeveer wel wat ze hier als afval zien.
Hij had het op zijn houtverwerkingsplaats liggen, dus bij het naar huis rijden 's middags ging ik even langs om te kijken wat het precies was. En daar zag ik dat het goed was............

Het bewuste stapeltje "afval".........

De rest van de week reed ik met auto en aanhanger richting werk, zette de aanhanger neer op Fresvik, en hield me na het werk bezig met afkorten van de stokken die er lagen zodat ze op de aanhanger pasten, en reed daarna met een volle aanhanger naar huis.
Na 5 ritjes had ik alles thuis:

Het werk thuis kan beginnen...........
Op zaterdag begonnen met de stokken en stammetjes op stukken te zagen, en daarna klieven en stapelen.

De 7 lege pallets die weer vol moeten........
Na het zagen...........
Kunnen er hapklare kachelbrokjes gemaakt worden.......
Op bovenstaande foto ligt er een stuk onderstam van een berk die te dik was voor de houtblokkenmachine van Torleif, en die mocht ook met Adri mee. Zitten redelijk wat blokken in die stam!

Klaar met klieven en beginnen opruimen van het zaagsel.
Beginnen stapelen op zaterdag.....

En de rest op zondag.
Zo, het begin is er, nu de rest op het gemak verwerken. En als het niet voldoende is, geen probleem, volgens Torleif ligt er nog genoeg. Dan is het gewoon weer een paar ritjes maken om het op te halen.
Vanmiddag eerst maar weer eens een stukje fietsen!

Tot zover,

Groeten, Adri.

zaterdag 27 april 2019

BOB weer rijklaar gezet.

Veerarm steun binnen.

De gekraakte steun van de linker veerarm achter, die BOB enigszins door zijn hoeven deed zakken kwam deze week binnen.
Opgestuurd door Velomobiel.nl op 11 april, en binnen bij  mij op 25 april. Dat het zo lang lang duurde was vooral de schuld van het Paasweekend dat in deze periode viel. Met "track and trace" viel te volgen waar het pakje zich bevond,  en het was wonderlijk snel door de douane gepasseerd. En op 17 april lag het in het sorteercentrum in Voss, en was het de woensdag voor Pasen.
En Pasen in Noorwegen is toch net iets anders dan in Nederland, op die bewuste woensdag stopt een groot deel van de Noorse beroepsbevolking al om 12.00 u 's middags en begint de vakantie. Witte donderdag en Goede vrijdag zijn "feestdagen" en alles is gesloten. Op zaterdag zijn dan de supermarkten een aantal uren open, om dan voor de beide paasdagen weer dicht te zijn.
Dus ook de posterijen liggen gewoon vanaf woensdag 5 dagen stil.
En daar kwam nog bij dat het pakje al op 23 april in de plaatselijke winkel arriveerde, maar op een of andere manier werd het niet ingescand, en kreeg ik geen SMS dat het afgehaald kon worden. Ik wachtte nog 2 dagen, en ging het dan maar vragen, want het moest volgens mij aangekomen zijn. Wat ook zo was, en ik kon aan eindelijk aan de gang om de steun terug te monteren.

Oud en nieuw naast elkaar.       
 Dezelfde procedure als vorige keer, BOB op de kant, achterwiel verwijderen en de steun er in monteren. Ging prima tot ik de bouten en moeren moest aantrekken, toen waren mijn armen te kort...........Bouten tegenhouden in de fiets en moeren aantrekken in de achterste wielkast is toch wat lastig. Ik had misschien wel een systeem kunnen verzinnen om één sleutel vast te plakken met tape of iets dergelijks, maar gelukkig was Teun thuis, dus die even er bij gehaald, toen was het vlug gefikst.

Nieuwe steun gemonteerd, en veerarm weer vast.





Daarna BOB weer op zijn zomerbanden gezet, Gocycle 50-406 achter, Shredda 40-406 voor, de iets aanlopende rechter voorrem opnieuw afgesteld en de fiets helemaal gewassen.
Nu kan er weer gefietst worden!

Tot zover,

Groeten, Adri.





zondag 21 april 2019

Weer maar eens.....

Schade wegwerken.

De ontstane schade bij m'n glijpartij in november ( Slippertje ) was slechts gedeeltelijk gerepareerd, de carbonschade was geplakt met wat lappen carbon, en was in orde. Blootliggend carbon was afgedekt met wat epoxy, zodat het tegen inwatering gezekerd was.
Nou de temperaturen weer wat hoger worden kon er begonnen worden met een poging tot het wegwerken van de lakschade.

Dat begon met het wegschuren van de overtollige epoxy, en daarna plamuren van de oneffenheden.

Na het schuren.

Plamuur erop.
Plamuur glad schuren, en daarna de nog mooie delen van de fiets afplakken en spuitplamuur erop.

Afplakken onder.

En boven.

Spuitplamuur erop.
Na uitharden de spuitplamuur geschuurd met korrel 800 en dan schoonmaken en ontvetten voor het spuiten.

Na het spuiten.
En tevreden?

Ach, het ziet er van een eind weer redelijk uit, en de krassen en beschadigingen zijn niet meer zichtbaar, dat is al heel wat.
Perfect is het niet, het is niet door een prof gedaan natuurlijk. Maar daar zijn de kosten dan ook naar.............
Nu nog de fiets goed schoonmaken, en in de wax zetten, dan blinkt het misschien ook weer wat......

Tot zover,

Groeten, Adri.

dinsdag 9 april 2019

BOB zakt door zijn hoeven............

Mijn beurt..........

Zoals een deel Quattrovelo vaarders voor me, heb ik nu ook een breuk in een aluminium deel van de fiets ontdekt.
Ga ik niet over klagen, heeft nog lang geduurd, zeker als je ziet wat die fiets het eerste jaar voor de kiezen kreeg, Deildo was niet verkeersvriendelijk te noemen.........

Omdat ik me beter begin te voelen, en ik weer wat meer fysiek mag gaan doen, dacht ik maar eens te beginnen met het opknappen van de in november 2018 ontstane lakschade, zie mijn post: Slippertje. 
De carbon schades had ik al gelijk dezelfde week gerepareerd,  maar door de lage temperaturen zag ik de rest nog even niet zitten in november..........

BOB uit zijn hok, en al gelijk viel me op dat de fiets iets naar één kant trok, dat is wel eerder gebeurd, toen ik eens een aflopende band had gedurende de nacht.
Banden check levert niets op, alles staat hard. Maar  eens naar de vering kijken dan, de linker balg lijkt iets minder hard te staan, dus de demperpomp erbij gepakt en de balgen op gelijke druk zetten.

Helpt niks, als ik op de linkerzijde van de fiets druk gaat de hele body veel te snel omlaag. De oliedempers dan? Die zijn ook al eens vervangen omdat ze lek waren, zou weer kunnen.
Nee, die zien er ook prima uit, en dempen zoals ze moeten doen.

Dan valt mijn oog plots op de linkerveerarm, of beter gezegd, op de bevestiging daarvan. Aha, daar zit het probleem!

Het ziet ernaar uit dat de steun op de wielkast volledig gebroken is, dus heeft de linker vering maar aan één kant ondersteuning. Vandaar het vreemde gedrag bij inveren........


Gebroken steun.
Zo, dan weet ik gelijk waar te beginnen...........BOB op z'n kant, en het linker achterwiel verwijderen, want anders komen mijn "poezelige" handjes niet bij de moertjes in de wielkast, daar is de ruimte te beperkt voor.

"Achterpoot" verwijderd..........

Van de 3 moertjes is er al één verwijderd......

De 3 boutjes en moertjes losmaken en daarna de moer aan de veerarm losmaken. De bout in dat gedeelte heeft nogal een nauwe passing, ik moet het plaatje met bout in de bankschroef klemmen, en de bout er voorzichtig met een hamer uittikken.


Mailen.

Wat foto's maken, en een mail naar Velomobiel.nl sturen met een foto van het gebroken onderdeel.
Met het verzoek natuurlijk om een nieuwe steun te sturen, want in de huidige situatie valt er niet met BOB te fietsen.
Geeft niet zoveel, want ik zit nog in m'n herstelperiode, en mag pas vanaf volgende week weer rustig de training gaan oppakken.
Ondertussen al een mail gekregen uit Dronten, dat er een nieuwe steun onderweg is.

Falend aluminium.

Nog steeds is de QV in ontwikkeling, alle opgetreden breuken bij anderen waren ook aan het achterframe, dat nog niet uitontwikkeld is.
Dat heb je nu eenmaal bij een nieuw ontwerp, zoals zeker het achterframe van de vierwieler is. De meeste velovaarders die al langer rondrijden weten nog wel hoeveel "kleerhangers" er gebroken zijn op de diverse Quest/Strada versies.
Welke aangepaste versie er nu in gemonteerd word weet ik niet, maar breken doen ze nauwelijks meer.

De breukvlakken, wat verkleuring is zichtbaar.



De verkleuring van de breukvlakken geeft aan dat het geen verse breuk is, dit is langzaam gescheurd tot het overblijvende deel te zwak was om de uitgeoefende krachten te weerstaan.
Breuken, het hoort er allemaal bij......


Tot zover,

Groeten, Adri.

woensdag 3 april 2019

Technisch gelukt.

Ablatie.

In mijn vorige post beschreef ik de geslaagde cardioversie, en tevens dat ik ondanks dat toch een doorverwijzing had voor ablatie.

Even zoeken op het internet leerde me dat er 4 openbare ziekenhuizen zijn in Noorwegen waar ze ablatie uitvoeren, Haukeland, het universitair ziekenhuis in Bergen is er één van.
Tevens kwam ik er achter via de site van helsenorge.no dat de wachttijd voor ablatie nog al verschillend is, in de openbare ziekenhuizen varieert die tussen de 13 en 48 weken! In het geval van Bergen moet er gerekend worden op circa 37 weken, dat leek me wat lang......
Bleek nog te kloppen ook, want al snel kreeg ik een oproep voor de ablatie in Bergen, die zou kunnen plaatsvinden op 28 november.
Een oplossing was snel gevonden, de ziekteverzekering via het bedrijf waar ik werk kon zorgen voor snellere behandeling in een privé kliniek, LHL ziekenhuis Gardermoen, in de nabijheid van het vliegveld.
En daar kon ik terecht op 1 april, geen grap!
Daarom rijden Ina en ik naar Voss op 31 maart, waar ik op de trein naar Gardermoen stap. Als ik net voor  middernacht bij het ziekenhuis binnenstap kan ik recht naar bed in de aangebouwde hotelafdeling. Volgende morgen melden bij de cardiologische afdeling aanmelden.  En niet meer eten of drinken uiteraard, dat mag niet meer na 00.00 uur.

Geslaagd!

De behandelend arts kwam eerst kennismaken, en vertelde de procedure. Eerst wat bloedproeven, dan een CT-scan van het hart en daarna als alles in orde bevonden is de ablatie.
Alles was in orde, dus werd ik om 11.30 naar de behandelkamer gebracht.
De ablatie ging volgens plan, daarna bijkomen op de bewaking, en dan na 2 uur naar de kamer.
De behandeld arts kwam nog langs en vertelde dat het een technisch geslaagde ablatie was, en dat na verloop van tijd de medicatie trapsgewijs afgebouwd mag worden.
 's Avonds laat mocht het drukverband eraf, en de 2 hechtingen werden uit m'n lies gehaald.

 Klinkt prima dat afbouwen van die medicatie!
Een week niet meer tillen dan 5 kilo, 3 dagen niet autorijden, en pas na 2 weken weer zwaardere inspanningen gaan doen. Dus werken en fietsen zal nog even moeten wachten, zeker rijden met BOB is wel onder de zwaardere inspanningen te rekenen in dit terrein.
Op dinsdag mag ik weer naar huis, en stap om circa 08.30 op de bus voor het ziekenhuis. Op Oslo Centraal Station moet ik 2½ uur wachten voor de trein naar Voss vertrekt, onderweg lopen we nog 1 uur en een kwartier vertraging op omdat een motor in de locomotief uitvalt, en ik zodoende mijn busaansluiting op Voss mis. Ina komt als redding in nood, en haalt me op bij het station in Voss. Net voor 20.00 uur zijn we thuis, en kan ik douchen en uitrusten.

Nu rustig afwachten en weer gaan opbouwen zo gauw het mag, en hopelijk de volgende post weer eens iets over fietsen schrijven, die gezondheidsverhalen ben ik zelf ook al lang zat..........

Tot zover,

Groeten, Adri.





zondag 17 maart 2019

Ritme.

Ritme.

Waar de vorige post eigenlijk ook al over ging, het ritme van m'n hart.
Bij deze wil ik iedereen bedanken voor hun goede wensen, dat doet me goed! Speciaal Belle bedanken, want inderdaad, ook Ina heeft er ongeveer evenveel last van dan ikzelf..........En voelt dat ook zo......Dus ook Ina beterschap en sterkte toewensen was de spijker op de kop!

Schokkend........

Zoals ik te horen kreeg bij verlaten van het ziekenhuis de vorige keer, na twee mislukte pogingen met cardioversie, zou ik een nieuwe oproep krijgen na circa één week. In die week moest een stevige dosis Cordarone geslikt worden, om het ritme al wat te beteugelen.
Inderdaad kreeg ik op maandag 11maart bericht dat ik op donderdag 14 maart weer verwacht werd, en er weer een poging met cardioversie gedaan zou worden.

Ik er heen op donderdag, nuchter natuurlijk, en met de bus, want na de  verdoving mag je 24 uur niet autorijden.
De hele procedure van voorbereiding werd weer in gang gezet, en rond 10 uur zouden ze een poging doen.
Nadat ik in slaap was gemaakt natuurlijk........

Gelukt!

De medicatie had waarschijnlijk geholpen, want deze keer werd me na het wakker worden verteld dat het gelukt was, en dat het normale ritme terug was.
Ik blij, en gelijk Ina gebeld,  om haar ook blij te maken.
Ik had nog wel wat vragen aan de cardioloog, dus die opgeschreven, en de verpleging gevraagd of het mogelijk was de man nog te spreken.
Dat kon, hij kwam ongeveer een uur later langs en ik kreeg antwoord op mijn vragen.
Hij vertelde me dat mijn hart weer ging als een klok, na de omslag naar normaal ritme ligt m'n pols constant tussen de 40 en 50 slagen/minuut in rust.

Verder?

Medicatie moet ik nog even blijven gebruiken, al zijn de hoeveelheden wel flink aangepast, gelukkig naar beneden, want ik heb een paar bijwerkingen.
Bij zowel Metoprolol als Cordarone kun je last krijgen van kou, moeheid en duizeligheid.
Ik heb duidelijk veel koudere handen en voeten dan voorheen, ben nog steeds vlug moe, en duizeligheid valt mee, maar is ook aanwezig.
Metoprolol word eigenlijk afgeraden bij mensen die astma of COPD hebben, omdat het kortademigheid veroorzaakt, en jawel, ook daar val ik in de prijzen................

Over 4 tot 6 weken op controle, en ondanks de geslaagde actie om het ritme terug te krijgen ben ik toch doorverwezen voor ablatie.
Misschien maar beter ook, want bij het opmeten van de bloeddruk net na het fietsen, gaf de meter alweer aan een mogelijke  hartritmestoornis te herkennen...........Niet erg bemoedigend!
Een half uur later niet meer, dus het kan te maken hebben met de net geleverde inspanning. Hoewel het na douchen was, dus zeker 20 minuten na thuiskomst.

Fietsen.

Ik was natuurlijk benieuwd hoe het fietsen zou gaan na weer in het goede ritme te zitten. Viel toch wel tegen, voor m'n gevoel is er niks veranderd, nog steeds ben ik gelijk buiten adem als  ik aanzet.........Bijwerking?
Ik hoop maar dat het wat verbeterd als door die lagere dosis die ik nu slik het gehalte van die rommel in m'n lichaam wat zakt, voorlopig zit ik er nog aan vast.
En weer naar het werk fietsen zal er voorlopig niet van komen, met gemiddelden van 18 tot 19 km/u doe ik er te lang over, los nog van het feit dat ik me nog steeds moe voel. Dan is een dag werken plus 72 km fietsen wellicht wat veel van het goede...............Maar even naar het lijf luisteren, dat zal wel het verstandigste zijn..........

Hopelijk verbeterd dat in de komende tijd, anders moet ik toch ernstig gaan denken aan conversie naar een ondersteunde QV............
Of net als Willem gaan doen, dat is ook een optie, zou ik waarschijnlijk nog sneller zijn dan met de velomobiel in mijn terrein. Als het mooi weer is uiteraard, want bij regen blijft een velomobiel toch de beste keuze!

Ach, even afwachten wat het worden gaat, we blijven optimistisch!


Tot zover,

Groeten, Adri.



zaterdag 9 maart 2019

Jammer!

Behandeld........

Ondertussen ben ik terug thuis na behandeld te zijn met electro-shock, in Noorwegen noemen ze het elektrokonvergering, in Nederland noemen ze dezelfde behandeling cardioversie. Dat gaat op de volgende manier:

Elektrische cardioversie

Elektrische cardioversie vindt plaats onder narcose. De narcose duurt enkele minuten, de cardioversie zelf maar enkele seconden. De cardioloog plakt 2 elektrodeplakkers op de borst. Die zijn verbonden met een defibrillator. Die geeft een elektrische schok en schakelt de elektrische prikkels in het hart tijdelijk uit. Het hart staat 1 of 2 seconden stil en krijgt daarna zijn normale hartritme terug. Je kunt dit een beetje vergelijken met het opnieuw opstarten van een vastgelopen computer.
(Bron: Nederlandse Hartstichting)

Je merkt er zelf niks van, want je slaapt, en je bent na circa een kwartier weer wakker. Na de procedure word je nog 3 uur in observatie gehouden, en dan mag je naar huis. Je mag enkel niet zelf autorijden, want je hebt verdoving gehad.
Bovenstaand verhaal is theoretisch, want dat normale ritme komt blijkbaar niet altijd terug.......

Afgelopen woensdag ging ik naar het plaatselijke ziekenhuis in Odda, want daar konden ze die behandeling ook geven. Nuchter, want je mocht vanaf  12 uur de avond ervoor niets meer eten of drinken. Bloedprikken, en daarna melden op de hartbewakingsafdeling.  Eigen kleding uit en een soort soepjurk aan, en dan in bed en beplakt worden met allerhande stickers, want er moest een hartfilmpje gemaakt worden, en er werd een infuusnaald ingebracht in de rechterhand, want daar moest verdoving in. De eerste keer trouwens dat m'n borsthaar afgeschoren werd, weer eens wat anders dan als wielrenner je benen scheren. ;-))
Na het hartfilmpje nog een paar grote plakkers om de schok te geven en op alle "omstanders" wachten. 
De hele prodedure doorlopen, en na ontwaken kreeg ik gelijk te horen dat het gewenste effect niet opgetreden was. Mijn hartritme was helaas niet terug in het normale patroon.

Jammer, en wat nu? 


De cardioloog vertelde me dat dat wel vaker zo was, dus in plaats van naar huis te mogen moest ik onverwacht toch in het ziekenhuis blijven. Ina ondertussen op de hoogte gebracht, dus die kwam met wat toiletspullen en verschoningen, en wat te lezen in alle haast in een tas gegooid.
Allebei toch wat teleurgesteld natuurlijk..........

Plan B van de cardioloog kwam er op neer dat ik een aantal tabletten moest slikken om het ritme zo normaal mogelijk te krijgen, Tambocor heette die rommel.

Tambocor®


Hart-& vaatziekten
Tambocor wordt gebruikt voor de behandeling van diverse vormen van hartritmestoornissen. Tambocor wordt geadviseerd bij acute cardioversie van paroxismaal boezemfibrilleren en bij de preventie van boezemfibrilleren.

Na een drietal van die tabletten geslikt te hebben zou er op donderdag opnieuw een cardioversie plaatsvinden, en de cardioloog had er alle vertrouwen in dat het deze keer wel zou lukken.
Natuurlijk moest ik weer nuchter blijven, dus het laatste drinken ging naar binnen op woensdagavond 23.00u.
Daarna was het na ontwaken op donderdag wachten op de behandeling, wat op den duur wel lang begon te duren............Maar om 12.45 werd ik dan eindelijk de behandelkamer ingereden, zover "klaargelegd" en kreeg te horen dat de behandeling over een half uurtje zou beginnen.......
Tja, nog maar even wachten dan, ik had anders toch niets om handen...............

Goed, om kort te zijn, de behandeling was achter de rug, ik ontwaakte en kreeg opnieuw te horen dat de procedure weer niet gewerkt had. M'n hart liet zich niet in het normale ritme terug dringen............
Werd ik toch even moedeloos van, wat een tegenvaller! Ben je positief, ga je ervoor, valt het toch weer tegen..............Ina gebeld, die ook de teleurstellende boodschap gegeven, en wachten tot de cardioloog aan bed kwam.

Vervolg.

De cardioloog kwam, en vertelde me dat doorgaan nu weinig nut had, maar dat hij nog een collega zou raadplegen. Het vervolg zou volgens hem ablatie zijn, waarvoor ik doorverwezen zou worden naar Haukeland, het universitair ziekenhuis in Bergen.



Ablatie


Ablatie is een behandeling bij hartritmestoornissen. De arts blokkeert de elektrische prikkels in het hart die het ritme verstoren. Ableren gebeurt via een katheterisatie of (kijk)operatie.


Wat is ablatie?

Bij hartritmestoornissen is de elektrische aansturing van het hart verstoord. Er ontstaan prikkels op verkeerde plaatsen, of ze volgen een verkeerde route over het hart. Bij een ablatie beschadigt de arts het hartweefsel juist op die plaatsen. De littekens die ontstaan, blokkeren de voortgeleiding van elektrische prikkels. Patiënten met hartritmestoornissen komen in aanmerking voor een ablatie wanneer:

  • zij veel klachten hebben
  • de ritmestoornis ernstige gevolgen kan hebben
  • andere behandelingen onvoldoende resultaat geven
  • medicijnen onvoldoende helpen of vervelende bijwerkingen geven.

Maar bij het naar huis gaan, ja, nu mocht ik gelukkig wel naar huis, bleek dat de arts toch nog met een collega overleg had gehad. Want in de brief die ik meekreeg stond dat er nog een poging gedaan zou worden met cardioversie, na circa 1 week met weer andere tabletten, een soort paardemiddel als je het mij vraagt, want als je de bijwerkingen leest gaan de rillingen over je rug, bij mij wel tenminste. Puur vergif lijkt mij, wil je helemaal niet bij in de buurt komen!
Cordarone heet die zooi, en ik moet het eerst in een extra zware dosis innemen,  en dan na een week iets gaan afbouwen. 
De meest voorkomende bijwerkingen:

De bijwerkingen zijn veelal het gevolg van een te hoge dosering; daarom de laagste nog effectieve dosering toepassen.
Zeer vaak (> 10%): afwijkende smaak, maagklachten zoals misselijkheid, braken. Fotosensibilisatie, zich uitend in erytheem en jeuk. Microscopische cornea-neerslag, in het algemeen gelokaliseerd onder de pupillaire zone, zelden leidend tot functionele stoornissen zoals het waarnemen van gekleurde ringen rondom een lichtbron. Verhoging van transaminasen (1,5–3× de normaalwaarde).
Vaak (1-10%): bradycardie, die zeer zelden bij sinusknoopdisfunctie en bij ouderen ernstig kan zijn. Obstipatie. Hypothyreoïdie, (soms fatale) hyperthyreoïdie. Extrapiramidale tremor, slaapstoornissen, nachtmerries. Pulmonale toxiciteit (interstitiële pneumonitis of alveolitis, fibrose, bronchiolitis obliterans, allergische pneumonitis, pleuritis), soms met dodelijke afloop. Acuut gestoorde leverfunctie met verhoogde serum transaminasen en/of geelzucht, waaronder leverfalen, soms met dodelijke afloop. Leikleurige huidpigmentatie na langdurige behandeling die veelal langzaam (tot maanden of zelfs jaren) verdwijnt na staken van de behandeling. Eczeem.
Nu wacht ik dus op die derde poging met electro-shock, om te proberen m'n hart weer in het juiste spoor te krijgen.
Als dat niet lukt zal het wel uitdraaien op die ablatie............en na 2 mislukkingen is het vertrouwen al wat minder, maar goed, niet geschoten is altijd mis, dus we gaan er weer voor!

En verder?

Ach, ik voel me gelukkig niet al te slecht, wel vlug moe, maar geen hartkloppingen en dat soort ongemak. Die ritmestoornis heb ik eigenlijk nooit gemerkt, enkel eens een "slechte dag" tussendoor. Zo noemde ik het dan meestal, want ritmestoornissen beginnen normaal aanvalsgewijs, en worden pas permanent als het langer gaat duren voor er actie ondernomen wordt.
Dus omdat ik er nooit iets van gevoeld heb, weet ik ook niet hoe lang dit al aan de gang is, want een mindere dag heeft iedereen wel eens.............Met de astma die ik heb beleef je wel vaker een "mindere" dag, als het erg vochtig is, kouder dan normaal, meer wind, of natuurlijk als ik in de winter met de veel zwaarder lopende spijkerbanden rondrijdt, dan gaat het ook allemaal wat minder vlot.
Er was dus altijd wel een "schuldige" aan te wijzen voor een mindere dag, ook een drukke dag op het werk heeft vaak invloed.

Maar goed, nu werk ik tijdelijk 3 dagen per week, maandag, woensdag en vrijdag, zodat ik wat meer vrij heb tussendoor en kan bijkomen, en ook eens kan fietsen om de luchtwegen wat open te houden.
Fietsen is net zo leuk als altijd, maar het gaat wat langzamer dan normaal, meer dan 18 tot 19 km/u gemiddeld red ik niet...........en veel langer dan een uurtje is ook te vermoeiend.

Wel even wennen voor iemand die in normale doen niet vlug moe te krijgen was,  een diesel die gewoon uren door kon gaan.........En normaal gebruikte ik enkel astma medicatie, dat is nu tijdelijk wat uitgebreider:

2x per dag Eliquis, een bloedverdunner, 1x per dag een beta-blokker, Metoprolol en 2x per dag die laatste nieuwe, waar ik maar vanuit ga dat die tijdelijk is, Cordarone.

Dus voorlopig maak ik er maar het beste van, en zie wel met de dag wat de toekomst brengt.

Vandaag weer sneeuw, dus even afwachten of ik nog weg kan vandaag.





Tot zover,

Groeten, Adri.










donderdag 28 februari 2019

Voetprobleem en hulpmiddel.

Steppen.......

Het probleem dat ik heb met m'n voeten heb ik beschreven in mijn post: Voeten.
Door de Hallux Valgus is veel lopen op den duur pijnlijk, en pijn is niet prettig. Toen ik mijn laatste nieuwe smart telefoon aanschafte (okt. '17) vond ik daarop ook een stappenteller, leuk gadget, dat ik in gebruik nam om eens te kijken wat ik nou op een dag werken eigenlijk afstapte.
Na die gegevens een paar weken gevolgd te hebben werd al vlug duidelijk dat het niet verwonderlijk was dat m'n rechtervoet (die met Hallux Valgus) af en toe behoorlijk gevoelig was.
Er waren genoeg dagen dat er gemiddeld 10 km/dag lopend afgelegd werden..........Ik weet niet hoeveel anderen op een dag lopen, maar ik vind dat best een afstand. Daarnaast nog 72 km fietsen per dag, en de beweging voor die dag is weer in orde........

Allemaal niet zo erg, maar de bijkomende pijn was wat minder, dus om minder te lopen begon ik met een oude fiets, die al een hele tijd werkeloos aan de kant stond, op te knappen. Nieuwe binnenkabels, een spaaknippel die ontbrak vervangen en de slag uit het achterwiel halen en het geheel wat afstellen.
De fiets was weer bruikbaar om van en naar het garderobe gebouw te fietsen, wat al gauw een 2 kilometer lopen bespaarde op een dag. Maar na een paar maanden gebruik was de fiets ineens verdwenen, en niet meer terug te vinden. Nou had ik die fiets ook ongevraagd in gebruik genomen, dus veel klagen kon ik niet.

Maar ik wilde wel een oplossing, want de pijnlijke voet liet niet lang op zich wachten. Zelf een goedkoop fietsje aanschaffen? Kon wel, maar eigenlijk wilde ik ook een oplossing om binnen in de fabriek te gebruiken, en daar is fietsen niet toegestaan.
Echtgenote Ina wist wel een oplossing, op haar werk was er iemand met knieproblemen, en voor die persoon was een step aangeschaft om het lopen op te vangen. Of dat iets voor mij zou kunnen zijn?
Daar moest ik even over nadenken, maar kwam al gauw tot de conclusie dat zoiets inderdaad wel eens ideaal zou kunnen zijn.
En als stepper wordt je voor de Noorse wet gezien als voetganger, dus kon een step ook binnen in de fabriek gebruikt worden.

Proberen......

Om het uit te proberen eerst maar een goedkoop stepje vinden en kijken hoe het ging bevallen, en of het werkelijk zo bruikbaar was als  aangenomen.
De keuze viel op een stepje van Stiga, model Airscooter, met 12" wielen en luchtbanden. Kon door volwassenen gebruikt worden tot 100 kg, dus voor mij geen probleem. En € 80,-- is ook niet iets waar ik me gelijk een buil aan val, dus bestellen en kijken hoe dat uitpakt...........
Het stepje werd door mij snel aangepast door zelf een paar spatschermen te monteren, want het spatte nogal als het nat lag op de ondergrond, en er werd een plastic bakje aan het stuur gehangen om spullen mee te nemen op m'n ronde door de fabriek.


Stiga Airscooter, met mijn aanpassingen.
En was het ideaal? Nou nee, maar het komt goed in de buurt, en het is een stuk beter dan lopen! En bovendien kon het stepje zowel heen en weer naar de garderobe als in de fabriek tijdens het werk gebruikt worden, wat al gelijk een enorm verschil maakte voor m'n voet, de pijn was gelijk zo goed als weg!

Problemen.......


Al snel begonnen de problemen met het achterwiel, de spaken braken nogal makkelijk........... En 12" wielen hebben hele korte spaakjes, die ik wel kon bestellen, maar die moesten speciaal gemaakt worden, uiteraard tegen "speciale" prijs. Had ik geen zin in, want dit was een experiment, dat wel goed beviel, maar dit stepje was geen blijvertje, op die basis was het ook niet gekocht.
Geen probleem, spaken kon ik zelf ook maken, uit een oud 26" wiel van een totaal onbruikbare fiets die ook al jaren op dezelfde plaats stond te verwelken. Beide wielen werden geconfisceerd, en de rest van de fiets verdween in de schrootcontainer.
De spaken afknippen op de juiste lengte, en uiteraard zorgen dat er een "haakje" aan gebogen werd, zodat ze in de naaf blijven hangen.
Werkte prima, enkel waren die spaken niet van goede kwaliteit, en het 12" 16 spaaks wieltje was blijkbaar toch wel zwaar belast, want de spaken braken regelmatig. Totaal zijn er 40 spaken gebruikt uit die 2  26" wielen, en stond het stepje regelmatig stil, omdat ik eerst m'n werk moest doen voor ik aan reparatie toekwam.
Ook de remmen op het stepje waren ronduit slecht, en op den duur ze maar open gezet, remmen deden ze sowieso niet, en dan liepen ze ook niet aan als er weer eens een slag in een wiel kwam bij spaakbreuk.
Ook had ik natuurlijk een paar lekke banden, totaal 4 stuks.

Het achterwieltje, met alweer een gebroken spaak. De zelfgemaakte spaken zijn ook te zien.

Nieuwe step.

Dus dat werd uitzien naar wat anders, waar opnieuw Ina het idee opperde om eens met de baas te praten, en te vragen of het eventueel mogelijk was om een step via het bedrijf te krijgen.
De baas kon er wel om lachen, hij had me natuurlijk al een tijd op dat stepje voorbij zien karren, en verbaasde zich er niet eens over. Want het kon natuurlijk niemand anders dan die gekke Nederlander zijn die met zoiets begon, hij kwam tenslotte al zowat dagelijks met die vreemde "fiets" heen en weer van uit Kinsarvik.........
Geen probleem, hij zou het eens voorstellen bij personeelszaken, want als het voor m'n gezondheid was, dan hadden ze daar een potje voor.
En zodoende werd er na een tijdje en wat heen en weer mailen een step besteld.
Niet mijn eerste keuze, want ze wilden bestellen via een leverancier die al gebruikt werd op het bedrijf. Het liefst had ik een zogenaamde "musher" step gehad, met 26" voorwiel en 20" achterwiel, terreinbanden en onder de 10 kilo. Zoiets:

Kickbike Cross Fix.




Maar dat soort modellen kon niet via die leverancier, dus is het deze geworden:

M'n nieuwe "werkpaard".

Een Monark 670, 12" voorwiel, 6" dubbel achterwiel, kan daarom staan zonder standaard. Lekvrije banden, want geen lucht erin, industrielagers in de wielen.
Wat voordelen, en wat nadelen, tot nu toe bevalt de nieuwe prima, het rijden over ongelijk terrein gaat beter dan verwacht, en het stepje rolt goed door ondanks de "massieve" banden. De voetenplank is langer en breder dan bij de Stiga, dus prettiger om op te staan, de V-brake op het voorwiel werkt bij deze wel prima, en zelfs met een volgeladen mand blijft het stepje staan zonder om te vallen. En dat was bij de Stiga wel eens anders........Ook het stuur is prettig hoger, en de grondspeling minder. Weinig grondspeling is prettig bij het afzetten, je moet minder ver doorzakken, maar lastig bij ongelijkheden in het oppervlak waar je overheen rijdt, je "schaaft" vlugger met de onderkant  op de vloer. De step kan een gewicht van 150 kg aan, en weegt 12 kg, en is dan ook voelbaar zwaarder dan de Stiga.
De algehele indruk is wel dat het een kwalitatief goed produkt is, en ik hoop er dan ook nog jaren plezier van te hebben.
Ben ook zeer tevreden dat het bedrijf zijn werknemers met dit soort problemen behulpzaam wil zijn, dat maakt het ook makkelijker voor mij om m'n werk naar behoren te doen.

Beide stepjes naast elkaar laten wat van de verschillen zien:







Voorlopig ben ik er blij mee!

Tot zover,

Groeten, Adri.



zondag 24 februari 2019

Behandeling.

Chaos.

Dat schijnt het te zijn, het doorgeven van de elektrische impulsen die m'n hart aan de gang houden. Zo omschreef de cardioloog het tenminste, toen ik afgelopen donderdag voor onderzoek bij de man op de bank terecht kwam.
Omdat het boezemfibrilleren bij mij permanent is, kreeg ik een doorverwijzing voor een elektroshock, waardoor het hart met behulp van een elektrische stoot weer in het goede ritme gezet wordt. Wie interesse heeft kan een en ander nalezen via deze link.
Daar wacht ik dan nu op.

Ondertussen......

Ondertussen mag ik alles, volgens de huisarts..........Maar dat moet je dan ook nog kunnen! Want ik probeer alles te doen zoals normaal, maar fietsen naar het werk heb ik maar even achterwege gelaten, zolang ik in deze fase zit.
Van m'n werk op zich ben ik al moe genoeg, 5 dagen na elkaar is eigenlijk te veel, wat ik dagelijks doe is fysiek behoorlijk belastend, en als je dan thuiskomt en nog een uurtje wil fietsen is het al vlug te veel.
Gevolg is dan dat fietsen er bij inschiet, wat weer niet goed is voor m'n luchtwegen.........
Ik ga nog eens met de huisarts spreken of ik mogelijk een tijdelijke reductie van werkdagen kan krijgen, ik zou me waarschijnlijk minder moe voelen als ik een paar rustdagen meer in de week zou hebben. De vorige keer viel daar niet over te praten, ik kon "gewoon" doen zoals ik altijd deed, want er was volgens hem niet zoveel aan de hand, ik zou mogelijk wat gereduceerd zijn in m'n prestaties.
Ik geloof niet dat de man precies doorheeft hoeveel ik fysiek eigenlijk doe op een normale dag..........

Die uurtjes dat ik wel weg ben met BOB geniet ik net zo van als altijd, maar ik presteer als een natte krant................Gemiddeldes van 17 tot 18 km/u zijn niet mijn gewoonte........Maar ik kan niet beter op het moment.
Dat is op het werk ook zo, ik kan alles wel doen, maar moet meer rusten tussendoor, en nog beter dan anders inplannen, zodat ik geen meter extra onnodig af moet leggen.

Ondertussen is de situatie dus behoorlijk van invloed op m'n dagelijks leven, en dat is wennen.
Ga ik niet over klagen, er zijn veel ergere dingen, het zal tijdelijk zijn, want die elektroshock schijnt dat op te lossen, zodat je weer terug in je gewone doen kan komen.

Ik kijk dus wel uit naar die behandeling, als die slaagt kan ik weer rustig aan op gaan bouwen en wellicht terug naar een paar keer in de week woon-werkfietsen.

Korter werken.

Los van het feit of de behandeling wel of niet lukt, heb ik in overleg met Ina besloten om minder te gaan werken, graag wil ik terug gaan naar 4 in plaats van 5 dagen/week.
Deze wens heb ik besproken met m'n werkgever, en die aanvraag loopt, antwoord heb ik nog niet gehad, hopelijk wordt onze wens gehonoreerd.......... 
We leven zover we weten maar één keer, dus waarom wachten op een pensioen dat steeds verder voortuit geschoven zal worden door onze regeringen? Wie weet of je dat haalt? 
Beter om te leven met de dag, en te genieten van wat je nu hebt, volgens ons althans............


Het wachten is nu op de behandeling, zo gauw dat achter de rug is meld ik me wel weer.

Tot zover,

Groeten, Adri.


vrijdag 1 februari 2019

Balen.......

Even kort......

Weinig kilometers gemaakt deze maand, na op 10 januari de kettingbreuk te hebben gehad is er geen meter meer afgelegd met BOB.
Zoals al beschreven in de vorige post had ik eerst overwerk, en daarna was ik te moe, en werd op de koop toe verkouden. Iets wat ik al jaren niet meer had meegemaakt, afgezien van de lichte besmetting die ik vorig jaar opliep van Ina, die me niet stilzette, maar me wel een hoest bezorgde die een paar maanden aanhield voor het over was.
Nu had ik het ineens wel te pakken, en hoewel ik nog wel een paar dagen doorwerkte moest ik me toch gewonnen geven, op woensdag 23 januari kon ik het niet opbrengen om naar het werk te gaan.
Zoals ik al lang wist mag ik eigenlijk niet verkouden worden, de longarts gaf dat lang geleden al aan, het is heviger, en houdt langer aan dan bij mensen die niet lijden aan astma.
De vastzittende hoest en benauwdheid deden me op maandag 28 januari een afspraak maken met de huisarts, ik zag het nog niet zitten om terug in het stof van de fabriek te gaan lopen, en vroeg om een extra week om beter te worden.
Die kreeg ik, maar terwijl de huisarts naar de linkerlong luisterde pakte hij ineens mijn pols en begon wat moeilijk te kijken.
Blijkt hij een hartritmestoring te horen.............

Balen dus, want dat was wel het laatste wat ik verwachtte.........
Niet direct gevaarlijk volgens de huisarts, maar ik moet voor de zekerheid beginnen met bloedverdunners, en krijg een doorverwijzing naar een cardioloog.
Het zou gaan om boezemfladderen, maar de definitieve diagnose moet de cardioloog vaststellen natuurlijk.
Volgens de huisarts kan ik gewoon doen zoals altijd, het zou enkel kunnen dat ik vlugger moe ben dan gewoonlijk.
Eerst maar weer eens voorzichtig op gang komen, BOB staat nog steeds af te wachten in z'n hok.

Verder is het even afwachten tot ik terecht kan bij de cardioloog.

Tot zover,

Groeten, Adri.

zondag 20 januari 2019

Vreemde week.......

Maandag autodag.

Na de kettingbreuk zoals ik beschreef in m'n vorige post werd er niet gefietst op maandag, er was sneeuw gemeld, en dan blijft BOB in z'n hok.

Teun reed mee, en zou 's middags zijn eigen auto weer ophalen, die de week daarvoor weggesleept was door de NAF (Noorse ANWB  variant) omdat het beestje niet starte. Bleek gelukkig een kleinigheidje, dus zoontje was weer mobiel de rest van de week.

Op het werk eerst de mededeling dat er een deel van de fabriek 4 dagen stilgelegd werd, en dat we in dat deel alle olie konden verversen.......wat neerkwam op circa 3 dagen met 12 uurs diensten lopen....Waar ik al lang geen fan meer van ben!

Toen belde Wilco om het overlijden van Erwin door te geven, dan staat de wereld even stil, ik was de hele week behoorlijk uit het lood geslagen........

Maar goed, het leven gaat door, en een paar dagen met veel zwaar lichamelijk werk hielp om de gedachten wat af te leiden van deze trieste gebeurtenis.

Ondertussen kwam er inderdaad sneeuw, en ook op dinsdag besloot ik om de auto te nemen. Ik zou alleen rijden, want Teun had geen overwerk, ik wel. Omdat het sneeuwde vertrok ik ruim op tijd om het rustig aan te kunnen doen onderweg.
Rustig ging het omlaag, naar de hoofdweg, ik draai de hoofdweg op, en de auto glijdt met een veel te wijde bocht bijna rechtdoor......en klapt met het rechtervoorwiel tegen een stoeprand. Iets verder ga ik aan de kant en kijk even naar het voorwiel, dat zowat tegen de wielkast aanloopt, de ophanging is duidelijk verbogen, dat is einde rit voor vandaag.........Ik draai en rijdt de 600 meter terug naar huis.
Met Teun meerijden dan maar, en de auto laten ophalen door de NAF, verzekering bellen en een huurauto regelen, die zit mee in de verzekering in geval van reparatie.
Dinsdag overdag even tussen het werk door naar Odda, de huurauto ophalen, dan kom ik 's avonds weer thuis.

Het blijft de hele week wat kwakkelen, en de enige dag dat er eventueel gefietst zou kunnen worden is donderdag, maar dan voel ik met te moe na 3 dagen met 12,5 uur overwerk met heel veel sjouwen en trappen op en neer. Op vrijdag ook weer sneeuwval, die nog de hele avond doorgaat.

Lichaamsbeweging.

De lichaamsbeweging voor zaterdag staat dus al vast.............Sneeuwruimen........


Achter bezig met wegruimen...........


Zoveel was het.


Dat houdt me het grootste deel van de morgen wel op gang, na de luch gaan we nog even naar de winkel, en verder doen we het rustig aan. Even ontspannen in de sauna, en wat tv kijken 's avonds.

Weersverwachting.

Ook op zondagavond/maandagmorgen word sneeuw gemeld, dus dat gaat weer niet veel fietsen worden, maar verder de week gaat de temperatuur omlaag, van rond het nulpunt nu, naar circa -5 tot -8, en dan blijft het wel droog.
Ik zie wel, het is toch aanpassen aan het weer in de wintermaanden..........

Uitzicht op zondagmorgen.....

Kleine aanvulling, op zondagmiddag net na de lunch gaan we even gaan wandelen in het bos, boven in het dorpsgedeelte Hus, waar ook een deel bos is, en de weg naar de watervallen.
Voor de liefhebbers van sneeuwfoto's plaats ik er nog een paar die daar genomen zijn, weliswaar slechts met de telefoon, maar het geeft een indruk........

Bospad.

Nog even wachten met picknick aan dit tafeltje......

Ook de stenen in de rivier hebben een witte pet......

Op ons keerpunt zien we dat er nog wat meer wit spul op komst is.........

Ook de hangbrug ligt dik onder.......


Ina laat zien hoe diep de sneeuw is.......

Tot zover,

Groeten, Adri.

donderdag 17 januari 2019

Afscheid nemen, nooit leuk........

Afscheid Erwin.

Misschien ten overvloede, nog een memoriam, maar ik wil me toch ook niet onbetuigd laten in deze droevige gebeurtenis.

Zo als gewoonlijk volgde ik ook deze oliebollentocht zo goed mogelijk mee, en kreeg dan ook al snel het bericht van het gebeurde ongeval mee.
Goh, wat vervelend voor die persoon denk je dan, zonde dat zoiets gebeurd op weg naar een leuk evenement waar je met gelijkgestemden aan deelneemt.
Volgens de eerste berichten betrof het een zekere E. uit de buurt van Utrecht, maar al vrij snel daarna werd  bekend dat het Erwin "Tante Lies" was die het ongeval had gehad............

En die persoon heb je dan "in real life" een tweetal keren ontmoet, en leuke gesprekken mee gehad, om nog maar te zwijgen over het plezier waarmee zijn blog gelezen werd, en zo nodig van commentaar voorzien werd.
Dan schrik je wel, een ernstig ongeluk, want de beschrijving van het ongeval gaf me toch wel even een paar koude rillingen........

Ook kreeg ik nog een telefoontje  van Wilco, die me persoonlijk op de hoogte bracht, wat ik zeer op prijs stelde!
Er werden met Wilco over en weer nog  een paar WhatsApp berichten uitgewisseld, en er ging uiteraard een kaartje met een beterschapswens richting Maastricht, dat is wel het minste wat je kan doen om je medeleven kenbaar te maken.

De verhuizing van Erwin naar het AMC Amsterdam klonk al positief, alleen al voor familie en vrienden een stuk makkelijker om hem te bezoeken, en ook de updates van Wilco op zijn blog gaven goede hoop. De weg naar herstel leek ingezet, hoewel het lange tijd zou gaan duren.

Toen op maandagmorgen mijn mobiel ging en Wilco me vertelde van het plotselinge overlijden van Erwin was de schok dan ook compleet...........Totaal niet te bevatten, je wereld staat even stil........

Vandaag de condoleace bijeenkomst, waar ik niet bij kan zijn, helaas..........
Wat ik een mooi idee vond was de vraag om een kaartje mee te nemen met daarop een anekdote over Erwin, dat zullen er vast veel zijn!


Wij ontmoeten Erwin voor het eerst in 2016, het leek ons, en ook Erwin en Wilco leuk om die mede Strada rijder die in Noorwegen woonde eens te ontmoeten in levende lijve.
Toen we op vakantie kwamen naar Nederland dat jaar was er ook een proefrit in de nieuwe vierwieler ingepland, en wel op zaterdag. We bleven staan om te slapen in Dronten en hadden op zondag een afspraak met Wilco en Erwin op de Zaanse Schans.

Op zondag zaten de mannen volgens afspraak te wachten bij de Tinkoepel, en na een hartelijke begroeting liepen we langs de molens richting veerpont, ondertussen honderduit kletsend.
Gesprekken natuurlijk over fietsen, maar met Erwin ook over karate, want dat ook Adri een zwarte band had, gaf gesprekstof genoeg.
Verder kwamer er allerlei onderwerpen aan bod, ook een paar serieuze.


Zaanse Schans.


Een paar leuke momenten op de veerpont, als de vrouw van de pontbaas aan Erwin vraagt wie Tante Lies is. Erwin verklaard gelijk dat Tante er niet bij is vandaag, maar dat hij normaal met Tante Lies rondfietst. De vrouw kijkt hem wat argwanend aan, zeker als Erwin dan ook nog toevoegt dat die meneer met dat Noorse vlag T-shirt normaal in Noorwegen in een Bobslee ligt...........En als Wilco dan nog verteld dat hij normaal in de Bak hoort te zitten is de vrouw er bijna zeker van met twee gekken en een gevangene op proefverlof van doen te hebben........Want Erwin verteld het met een bloedserieus gezicht.
De verklaring geeft hij wel gelijk daarna, en de vrouw kan weer ontspannen, want het zijn wel gekken met die fietsen die een naam hebben, maar waarschijnlijk onschuldige gekken.....

Wilco en Adri.

3 "Stradisten" in een bootje........


Even later op de pont maakt Ina wat foto's, en  op één daarvan geeft Erwin het commentaar: Moest je nou die vlag in dat hoofd van die veerman zetten?


Nee Erwin, die vlag staat niet in het hoofd van de pontbaas!


Daarna gaan we nog met beide heren om de koffie, en passen we nog een 3 persoons "velomobiel".

Op naar de koffie met appelgebak, druk converserend....

In de 3 persoons "velomobiel".....

En aan de koffie met slagroom en een "opkikkertje"...




Het afscheid komt te vroeg, we zouden nog uren kunnen praten, maar we moeten verder......
Wat een vriendelijke en warme mensen, deze twee!

De tweede ontmoeting met Erwin is ongeveer een jaar later, als we in Dronten staan op zondagavond, om op maandag de nieuwe Quattrovelo op te halen.
Erwin komt volgens afspraak de deelbare Strada kap op halen, de fiets is ingeruild, maar over de kap was niet gesproken, en Erwin had belangstelling, dus kon de kap overnemen.
Ook nu weer  een leuke ontmoeting!


En dan nu definitief afscheid van Erwin, veel te vroeg..........

Ik had beide vrienden Erwin en Wilco heel graag nog eens samen ontmoet, helaas kan dat niet meer..........

Sterkte voor alle nabestaanden........

Adri.


zaterdag 12 januari 2019

BOB op de aanhanger.......

Kettingbreuk.

Daarom de titel, BOB op de aanhanger, want daar kwam het beestje vrijdag op terecht, en werd op die manier naar huis gebracht.

Al de hele week werd er gefietst naar het werk, het weer liet het toe, dus waarom niet?
Donderdag na het werk vertrek ik richting huis, en al op de eerste helling gaat het fout.  Die eerste helling is gelijk buiten de fabriekspoort en is 13% op het steilste stukje. Ongeveer halverwege knapt er iets, en gelijk valt de fiets stil. Ik trek mijn rem aan, en zie gelijk dat de ketting gebroken is. Fiets op de handrem, eruit en omdraaien. Terug naar de poort en naar  binnen.
Ik heb een passende "Missing Link" bij het reserve materiaal, maar besluit razendsnel dat ik het niet  ter plekke ga repareren. Geen zin, het regent licht en het is koud. Als je dan ook nog ziet dat je waarschijnlijk een stuk ijzerdraad nodig hebt om de ketting weer door de tunnel te trekken, weet je ook dat je daar minimaal een half uur aan kwijt bent.......En daar had  ik geen zin in.........

Even snel denken: De bus? Kan prima, die gaat over circa 20 minuten en die haal ik makkelijk. Maar dan komt collega Anders voorbij, en die rijdt bij ons dorp langs, hij moet nog verder, naar Eidfjord. Mijn verzoek om mee te rijden valt in goede aarde, dus ben ik vroeg thuis vandaag.
Onderweg besluit ik om morgen de aanhanger achter de Panda te hangen, en op die manier BOB mee naar huis te nemen, dan repareer ik die ketting wel op zaterdag.

De gebroken schakel.
In alle jaren dat ik fiets heb ik één keer eerder een kettingbreuk gehad, als ik het me goed herinner  in 1987, met de racefiets.
Dit moet wel haast een zwakke schakel zijn geweest, die ketting ligt er nog maar 10.000 km op, die is er bij 12.000 km op gegaan, toen de eerste ketting en cassette versleten waren door inkomend water.
(zie mijn post: Tegenvaller)

Op zaterdag repareer ik de ketting, met behulp van een stuk ijzerdraad trek ik de ketting vanuit het achterbrugcompartiment door de tunnel terug naar voren. Eerst de beide kettingrollen verwijderen, dan kan ik in 3 etappes werken, want een beetje lastig blijft het. Daarna met een "Missing Link" de ketting weer aan elkaar zetten, na eerst de kapotte schakel verwijderd te hebben.
Dan de ketting schoonmaken en smeren, kan het ding hopelijk weer een tijd dienst doen!

Weer.

Of er volgende week veel gefietst zal worden weet ik nog niet, de eerste dagen is er sneeuwval gemeld, en dan blijft BOB in z'n hok.
Het sneeuwt nu al een beetje, en het ziet er voorlopig niet naar uit dat er veel blauwe hemel zichtbaar gaat worden..........

Het "uitzicht" vanmiddag..........
Ik zie wel wat het worden gaat volgende week, dit weekend ziet het er naar uit dat het weer is om bij de kachel te zitten........die nu ook al lekker staat te branden!

De houtkachel is al aan.........
Tot zover,

Groeten, Adri.