vrijdag 1 februari 2019

Balen.......

Even kort......

Weinig kilometers gemaakt deze maand, na op 10 januari de kettingbreuk te hebben gehad is er geen meter meer afgelegd met BOB.
Zoals al beschreven in de vorige post had ik eerst overwerk, en daarna was ik te moe, en werd op de koop toe verkouden. Iets wat ik al jaren niet meer had meegemaakt, afgezien van de lichte besmetting die ik vorig jaar opliep van Ina, die me niet stilzette, maar me wel een hoest bezorgde die een paar maanden aanhield voor het over was.
Nu had ik het ineens wel te pakken, en hoewel ik nog wel een paar dagen doorwerkte moest ik me toch gewonnen geven, op woensdag 23 januari kon ik het niet opbrengen om naar het werk te gaan.
Zoals ik al lang wist mag ik eigenlijk niet verkouden worden, de longarts gaf dat lang geleden al aan, het is heviger, en houdt langer aan dan bij mensen die niet lijden aan astma.
De vastzittende hoest en benauwdheid deden me op maandag 28 januari een afspraak maken met de huisarts, ik zag het nog niet zitten om terug in het stof van de fabriek te gaan lopen, en vroeg om een extra week om beter te worden.
Die kreeg ik, maar terwijl de huisarts naar de linkerlong luisterde pakte hij ineens mijn pols en begon wat moeilijk te kijken.
Blijkt hij een hartritmestoring te horen.............

Balen dus, want dat was wel het laatste wat ik verwachtte.........
Niet direct gevaarlijk volgens de huisarts, maar ik moet voor de zekerheid beginnen met bloedverdunners, en krijg een doorverwijzing naar een cardioloog.
Het zou gaan om boezemfladderen, maar de definitieve diagnose moet de cardioloog vaststellen natuurlijk.
Volgens de huisarts kan ik gewoon doen zoals altijd, het zou enkel kunnen dat ik vlugger moe ben dan gewoonlijk.
Eerst maar weer eens voorzichtig op gang komen, BOB staat nog steeds af te wachten in z'n hok.

Verder is het even afwachten tot ik terecht kan bij de cardioloog.

Tot zover,

Groeten, Adri.