donderdag 21 november 2013

Vervolg crash: De aanpak.

Plannen.

Na het constateren van de schade rest er niets anders dan een plan te maken voor de reparatie, nu zag het er naar uit dat het iets omvattender zou worden dan een paar steenslagplekjes of slijtgaatjes in een kettingscherm wegwerken, dus even alles op een rijtje zetten.
Bij aanschaf van de Strada ben ik altijd uitgegaan van zelfredzaamheid, dat brengt onze locatie natuurlijk ook wel met zich mee. Voor elke kleinigheid naar Nederland afreizen word wat kostelijk  op den duur, dus dat is niet gelijk aan de orde.
Op fietstechnisch gebied zag ik ook geen problemen aan de horizon, het meeste kan ik zelf, en veel heb ik zelf wel al eens gedaan, en ik heb goede documentatie bij de hand. Ook internet is zeer bruikbaar op dat gebied. Lamineren, plamuren en spuiten kon ik niet, na 1 jaar Strada rijden is dat ook al op kleine schaal eens gedaan, dus nu maar aan de gang en zien waar het schip strand..........

Werkwijze.

Na mijn eerste schade, de steenslagplek bij het linkervoorwiel, kreeg ik veel goede adviezen en tips, omdat ik toen niet alle juiste spullen in huis had heb ik de reparatie toen alternatief uitgevoerd, met eigenlijk bevredigend resultaat. 
Nu heb ik wel bijna alles in huis, dus ga ik het zeer complete advies dat Wim Schermer destijds gaf zoveel mogelijk volgen.
En zelf kan ik er nog wel een paar logische dingen bij verzinnen......

Te doen:

-Rechterspiegel terug monteren.
-Rechtervoorwiel demonteren;
-Bidonhouder demonteren;
-Wegschuren van alle gebarsten gelcoat;
-Binnenzijde beschadigde plekken opruwen;
-Geschuurde plekken insmeren met epoxy;
-Lamineren beschadigde plekken met glasvezeldoek;
-Verwijderen van de beschadigde PVC-tape tussen top en body;
-Laminaat laten uitharden;
-Plamuren;
-Schuren;
-Spuiten.

Werkplek.

Normale werkzaamheden worden eigenlijk altijd buiten uitgevoerd, door de loopdeur het fietsenschuurtje in kan de Strada niet, de opening is te smal. Nu is het koud buiten en er staat een gemeen aanvoelend windje, en ik wil op het gemak kunnen werken. Dus de meest logische plaats is de garage, de camper kan wel een paar dagen buiten staan.
Dan heb ik een ruimte van 8x4 meter tot beschikking, en kan alles blijven staan.

Dinsdagavond krijg ik de rechterspiegel met een voorzichtige tik terug op de "knokkel", dus dat punt is dan weer al opgelost! Het lijkt wel een beetje op een arm terug in de kom slaan...
Het kleine krasje op het glas kan ik mee leven.

Woensdag haal ik eerst het rechtervoorwiel los en zet de fiets op een paar blokken aan die kant. 
Dan schuur ik alle gebarsten gelcoat weg, hier en daar valt een gat, vooral in de toch al dunne laminaatlaag van de bult. Na het schuren van de buitenzijde ruw ik ook de binnenzijde voorzichtig wat op, om later te kunnen lamineren.

Ook bij de wielkast was het laminaat aan de binnenzijde "gekraakt".

Het eerste gaatje valt............

Deze was al helemaal doorgescheurd.

Ook hier een gat.

Net niet "door".....
Daarna moet ik de rechterhelft van de deelbare kap ook even opschuren, die had ook 3 scheurtjes opgelopen. Ook nu ruw ik de binnenzijde op, om later ook daar glasvezel te kunnen "plakken".

Scheuren op 3 plekken.

Scheur bovenop.

Binnenzijde kap opgeruwd.

Binnenzijde van de bult.

Binnenhoek wielkast.

 Daarna is het epoxy en harder mengen en beginnen met de schadeplekken aan de buitenzijde goed in te smeren. Door de epoxy die buitenop komt en op de eerste lap glasvezel meng ik ook nog een "spuit" met Quick Epoxy, een epoxylijm die het geheel iets dikker maakt, en zodoende goed "vult" in de scheuren. Leek me logisch om te doen, zal wel geen kwaad kunnen?

Het "spul".
De lijm.
Na dat klaar te hebben knip ik glasvezeldoek op passende lapjes, 3 lapjes voor elke beschadiging lijkt me voldoende, mocht dat niet zo zijn kan ik er altijd nog een lap op leggen later.
Dan is het insmeren en plakken van de lapjes glasvezel op de juiste plaats en naderhand alle randjes nog even nasmeren.

Gereed geknipte lapjes

Even passen.......

En inplakken.

Na het plakken zie je de witte doek door de gaten.

Binnenhoek wielkast.



3 foto's in de binnenzijde van de bult.

Dan moet het spul uitharden, minimaal 24 uur, en met een aangeraden temperatuur van circa 20 graden Celsius. In een onverwarmde garage in Noorwegen in november??? Iets op verzinnen dus, en aangezien ik alles bewaar had ik nog wat rollen glaswol op de vliering, overgebleven na de bouw, die kwamen nou van pas, wie wat bewaard die heeft wat, nietwaar?
Van een vouwladder en een paar schragen met planken op bouw ik een soort hut rond BOB en omkleed het geheel met glaswol. Aan de voorzijde laat ik een opening waar ik een ventilatorkacheltje in plaats, zodat de warmte via de voetengaten de fiets in kan en aan de bovenzijde prik ik een thermometer door de isolatie. De thermometer geeft +4 graden aan, net als de fietscomputer op de Scott, dat zal dan wel ongeveer kloppen.
Na 10 minuten is de temperatuur in de "hut" al 18 graden, na een half uur staat de wijzer op 22 graden, en daar staat ie nog steeds als ik om 22.00h naar de nachtdienst vertrek. Even kijken of de neus van BOB niet te warm word? Nee, dat gaat prima zo!
Na thuiskomst uit de nacht op donderdagmorgen is de temperatuur nog steeds 22 graden,  prima, dan kan het hele spul zo blijven staan tot vrijdag, dan zie ik wel verder.

"Uithardingshut", achterzijde.

Voorzijde met het kacheltje.
De thermometer.



Allemaal bedankt voor jullie meeleven en tips, dat is echt een opsteker!
Tot zover, word vervolgd!

Groeten, Adri.








Crash...........

Crash......????!!!!

Ja, helaas  wel...... 

Afgelopen zondag nog een post over m'n nieuwe topsnelheid, en op maandag weer gewoon woon-werkverkeer. Zondag was droog, maandagmorgen zo goed als, maar omdat ik altijd het weerbericht bekijk voor ik vertrek, zeker in dit jaargetijde, had ik de kap er al op. Maar goed ook, want 6 km voor aankomst op het werk kwam het met bakken uit de lucht.
Niets aan de hand, gewoon naar het werk, en 's middags na m'n ochtenddienst om 15.20h op de fabriek weg. Ook nu regen heel de weg, en nu het al om 16.00h donker word, rijd ik het laatste stuk dus in het donker naar huis. 
Ik heb al eerder mijn irritatie geuit over de soms halve blinden die hier allemaal een rijbewijs krijgen, en niet zien dat er een tegenligger op de weg rijd. Zelfs met m'n grootlicht knipperen helpt niet altijd. Op 3 km van huis begin ik de afdaling naar het dorp, en kom een auto tegen. Weer zo eentje met grootlicht op en misschien ook nog een telefoon aan z'n oor? Dimmen doet hij niet, en goed rechts houden staat ook niet op het menu.
In elk geval corrigeer ik, en kom totaal verblind net met het rechtervoorwiel in de greppel naast de weg. 
Het volgende ogenblik maak ik de klittenbanden van de kap los, en wurm me uit de Strada, die op de rechterzijde in de berm ligt.
Crash.........

Het belangrijkste.......

Inderdaad, het belangrijkste is dat ik totaal niets mankeer!

De Strada zet ik recht en neem zo goed als het gaat in het donker de schade op, er zijn wat krassen en een paar scheurtjes zichtbaar. De rechterspiegel is weg, maar die vind ik bijna gelijk terug en neem hem mee in de fiets.

De wielen zijn recht, stuur werkt, remmen ook, sporing lijkt ook in orde, verlichting werkt ook, proberen thuis komen dan maar? De afdaling gaat voorzichtig, maar aan het rijwielgedeelte mankeert niets zo te voelen, dus fiets ik de rest gewoon naar huis.

De schade.

Op dinsdag weer werken, nu ga ik met de auto, en als ik thuiskom ga ik de fiets na het eten eerst maar eens wassen onder de carport, met een bouwlamp kan ik even kijken hoe de fiets er aan toe is. Op woensdagmorgen  kan ik foto's maken bij daglicht.........
Kijk maar even mee:

Wielkast rechtsvoor.

Krassen rechts.

Scheur in de rechterzijde van de bult.

Nog een scheur in de bult.

Oei, oei, dat is een lelijke scheur.......

En bovenop de bult.......

Rechterbovenzijde van de deelbare kap.

Rechterzijde van de kap.

Onderstuk deelbare kap ook rechts.

Al met al behoorlijk gehavend!  Niet leuk, maar ik ga niet bij de pakken neerzitten, wat kapot kan, kan ook weer gemaakt worden, dus dan maak ik een plan van aanpak en begin daarmee op woensdag, voor ik de nachtdiensten in ga.


Vervolg?

De oorzaak van de crash zal duidelijk zijn, maar was dit te voorkomen geweest?
Ik weet het niet, gebrek aan ervaring? Echt ervaren kan ik me niet noemen met slechts 11000 km in de velomobiel, maar zelfs ervaren rijders als Wim Schermer en recent Pé Koomen, beiden goed voor meer dan 100.000 km in de velomobiel hebben het meegemaakt, ook op bekende weg!
Wim reed eens een weiland in en belande eens in een sloot, en ook Pé had onlangs een ietwat alternatieve wasstraat uitgekozen..........
De Noorse bermen zijn helaas iets minder vergevingsgezind dan de Nederlandse..........

Snelheid op het moment van omgaan was niet bijzonder hoog, op dat stuk rijd ik meestal ergens tussen de 40 en 50 km/u, meestal met regen, donker en slecht zicht nog iets langzamer.

Als ik de schade aan de kap bekijk prijs ik me gelukkig dat die erop stond! Uiteraard had ik de Smart-Cap op, die gaat altijd op als ik in Bob vertrek, maar als ik zonder kap op de fiets had gereden had m'n hoofd er misschien minder goed afgekomen.

Niet meer aan denken, ik ben er goed uitgekomen en ga de fiets zien te repareren, want gefietst gaat er weer worden!
De tweewieler is geen optie meer, de eerste sneeuw is op dinsdag gevallen, en nachtvorst hebben we ook weer al.........
Overdag nog +4 graden dus de sneeuw blijft nog niet op de weg liggen, gelukkig maar, dat mag nog even duren ook wat mij betreft!

Blijft overdag nog niet liggen op de wegen, nog wel wat op de pannen....


Tot zover dit verslag, de aanpak is gestart, later meer!

Groeten, Adri.

zondag 17 november 2013

Topsnelheid en koude tenen.


Topsnelheid.

Vandaag een stukje fietsen, was weer al geleden van vrijdag, en dan was het ook maar even op en neer naar Lofthus, iets ophalen bij de dokterspraktijk. Dus 22 km telt ook niet echt mee eigenlijk, normaal verkleed ik me daar niet voor. Maar met het zeer slechte weer was het eigenlijk ook ver genoeg, je zag door het neervallende watergordijn echt weinig voor je uit.
Zaterdag de hele dag regen en  stormachtige wind, dus ook niet aantrekkelijk om er doorheen te fietsen. Vandaag ging de wind liggen tegen de middag, dus kon ik weer even "luchten", en besloot even heen en weer naar Eidfjord te gaan. Ook niet ver, maar toch nog 61 km bij thuiskomst, goed genoeg dus.
Onderweg een paar foto's van de nieuwe sneeuw op de toppen, altijd weer mooi om te zien.





Vanaf Bu naar beneden naar de voormalige veerboot bij Brimnes is de nieuwe weg nu helemaal klaar, mooi glad asfalt, met lopende bochten. Niet druk op de weg vandaag, dus ik hield m'n handen op de rem, en liet de fiets gewoon lopen. Ging prima, ik had geen moment het idee dat het  gevaarlijk werd, en kwam zo op mijn nieuwe topsnelheid met de Strada, precies 94 km/u. Je mag officieel 80 km/u ter plaatse, dus was ik weer al strafbaar bezig........

De nieuwe MS(max. speed).
 

Koude tenen.


Op de terugweg begon ik toch wel m'n tenen te voelen, ze werden wat koud. De temperatuur was toch nog 6 tot 7 graden boven nul, maar de voetenstrip heb ik nog niet gemonteerd, dat wilde ik  deze week even gaan doen.
Wel besloot ik de in het voorjaar via de uitverkoop aangeschafte winterschoenen even klaar voor gebruik te gaan maken, de schoenplaatjes moesten er nog op.
Afgelopen winter reed ik met m'n oude zomerschoenen met overtrekken, dat ging wel maar de overtrekken slijten snel, en ik had zeker in de vorstperiode toch regelmatig koude tenen.
De keuze was dus winterschoenen kopen of elektrische warmtezolen. Ik heb gekozen voor winterschoenen, mocht dat nog niet voldoen dan kunnen er nog altijd warmtezolen in.
De keuze viel op winterschoenen van NorthWave, model Celsius Artic GTX.
Eens zien hoe dat gaat bevallen deze winterperiode.


Winterschoenen.
 
 Gekocht in maat 45, één maat groter dan normaal, aangeraden via de "revieuws" op internet. Dan kan ik ze dragen met een dunne wollen sok i.p.v. met katoenen wielersokken zoals ik de afgelopen winter deed in m'n oude zomerschoenen.
Uiteraard hebben ze Gore-tex, dus zijn water- en winddicht, en zijn fleece gevoerd. Stevige carbon versterkte zolen, dus ze kunnen een stootje hebben.

Mijn zomerschoenen, links de oude SH-M 225; rechts de nieuwe SH-M 310.

 
De oude heb ik al in gebruik sinds ik overging op SPD-pedalen in 2005, de schoenen hebben nog steeds dezelfde plaatjes die er in 2005 onder gingen, heel wat anders dan de het Looksysteem waar ik eerder mee reed, daar kon je elk jaar of anderhalf jaar nieuwe onder schroeven omdat de platen totaal versleten waren.
In 2005 ben ik ook gelijk op MTB schoenen overgestapt, ook op de racer, omdat ik het gewoon zat was om als een waggelde eend met likdoorns ergens binnen te strompelen als je onderweg eens een boodschap deed of iets dergelijks.
Op MTB schoenen met verzonken SPD plaatjes kan je tenminste "gewoon" lopen. Van de volle carbonzolen heb ik geen last bij lopen, en ook bij het fietsen heb ik geen last van drukpunten o.i.d., prima dus.
De reden dat ik 2 paar in gebruik heb is omdat m'n voeten moeten wennen aan nieuwe schoenen, ik heb aan beide voeten een    hallux valgus , rechts in iets ergere mate. Ondertussen zijn m'n nieuwste ook zover "ingereden" dat ik die probleemloos 200 km aan kan hebben zonder last te krijgen.
De oudjes beginnen helaas wat te slijten aan de binnenzijde.........





Tot zover, later meer!

Groeten, Adri.

vrijdag 15 november 2013

Woon-werk.

Regenritten.


De laatste tijd veel regen, dus met de kap rijden. En geen echt fotoweer, ik had de camera een paar keer mee, maar gebruikte hem weinig. Dus gisteren voor m'n laatste middagdienst vond ik het wel in orde, weer regen dus liet de camera thuis.
Toch al een beetje een "off-day", een beetje zeurende koppijn de hele dag, iets beter na de heenrit, maar een dienst in de controlekamer betekent toch weer schermwerk, telefoongezeur en een wat onwillig proces deed er ook geen goed aan.
De terugrit ging heel ontspannen, ik fietste bijna op de automaat, keek niet naar snelheid of tijd, enkel rustig rondtrappen en m'n beentempo boven de 90 houden. M'n hoofdpijn was ik onderweg naar huis ergens verloren langs het fjord, dat is niet de eerste keer, het werkt toch ontspannend blijkbaar dat rustig door het donker naar huis fietsen.
Nou ja, rustig? Ik werd tijdens mijn ruim 36 km gepasseerd door 3 auto's, en kwam er 4 tegen, dus dat vind ik eigenlijk best druk voor een gewone donderdagavond in de regio, en dat tussen 23.00h en 00.30!

Zichtbaarheid.

Ina die gisteren thuis was toen ik vertrok had de camera even gebruikt om mijn zichtbaarheid te controleren, en vond dat goed meevallen. Nu de bladeren van de bomen zijn kan ze me ongeveer de eerste 3 km volgen vanaf thuis, als ik niet achter een huis verdwijn tenminste.
Door inzoomen kon ze me volgen tot op de bocht bij Ystanes, en dat gaat door de lage snelheid bij het klimmen best goed. Vanaf Sandvik, dat zijn een paar huizen die 2 km buiten Kinsarvik staan, begint mijn eerste klim van circa 5% die ongeveer 1,5 km lang is.

Kijk maar even mee:

Eerste bocht, 100 meter van huis.
 

Op de hoofdweg beneden, 700 meter van huis.
 

Op het "vlakke" stuk voor Sandvik, 1500 meter van huis.
 


Net voor en in het bochtje waar de klim begint.
 

De bocht naderend bij Ystanes.
 




Bijna door de bocht en uit het zicht, 3 km van huis.





 
Uiteraard is door de regen de scherpte niet optimaal, maar het gaat om het idee, niet iedereen zal zijn/haar partner gedurende 3km kunnen volgen denk ik?

 

Zon.

Afgelopen maandag kwam ik uit mijn laatste nachtdienst, en was zoals altijd tijdens nachtdiensten met de auto. De camera had ik wel mee toen, en werd toen ik bovenstaand bochtje omkwam  verrast door de lucht boven het dorp.

Zonsopgang  Kinsarvik, 11-11-2013, 08:07h.
 
Dat was dan weer mooi om te zien!

En Ina, die ook opgestaan was zag het vanaf thuis net iets anders, en maakte de foto net 10 minuten later waardoor de kleur net iets fletser is, maar toch nog mooi.



Tot zover, later meer!

Groeten, Adri.