Ritme.

Ritme.

Waar de vorige post eigenlijk ook al over ging, het ritme van m'n hart.
Bij deze wil ik iedereen bedanken voor hun goede wensen, dat doet me goed! Speciaal Belle bedanken, want inderdaad, ook Ina heeft er ongeveer evenveel last van dan ikzelf..........En voelt dat ook zo......Dus ook Ina beterschap en sterkte toewensen was de spijker op de kop!

Schokkend........

Zoals ik te horen kreeg bij verlaten van het ziekenhuis de vorige keer, na twee mislukte pogingen met cardioversie, zou ik een nieuwe oproep krijgen na circa één week. In die week moest een stevige dosis Cordarone geslikt worden, om het ritme al wat te beteugelen.
Inderdaad kreeg ik op maandag 11maart bericht dat ik op donderdag 14 maart weer verwacht werd, en er weer een poging met cardioversie gedaan zou worden.

Ik er heen op donderdag, nuchter natuurlijk, en met de bus, want na de  verdoving mag je 24 uur niet autorijden.
De hele procedure van voorbereiding werd weer in gang gezet, en rond 10 uur zouden ze een poging doen.
Nadat ik in slaap was gemaakt natuurlijk........

Gelukt!

De medicatie had waarschijnlijk geholpen, want deze keer werd me na het wakker worden verteld dat het gelukt was, en dat het normale ritme terug was.
Ik blij, en gelijk Ina gebeld,  om haar ook blij te maken.
Ik had nog wel wat vragen aan de cardioloog, dus die opgeschreven, en de verpleging gevraagd of het mogelijk was de man nog te spreken.
Dat kon, hij kwam ongeveer een uur later langs en ik kreeg antwoord op mijn vragen.
Hij vertelde me dat mijn hart weer ging als een klok, na de omslag naar normaal ritme ligt m'n pols constant tussen de 40 en 50 slagen/minuut in rust.

Verder?

Medicatie moet ik nog even blijven gebruiken, al zijn de hoeveelheden wel flink aangepast, gelukkig naar beneden, want ik heb een paar bijwerkingen.
Bij zowel Metoprolol als Cordarone kun je last krijgen van kou, moeheid en duizeligheid.
Ik heb duidelijk veel koudere handen en voeten dan voorheen, ben nog steeds vlug moe, en duizeligheid valt mee, maar is ook aanwezig.
Metoprolol word eigenlijk afgeraden bij mensen die astma of COPD hebben, omdat het kortademigheid veroorzaakt, en jawel, ook daar val ik in de prijzen................

Over 4 tot 6 weken op controle, en ondanks de geslaagde actie om het ritme terug te krijgen ben ik toch doorverwezen voor ablatie.
Misschien maar beter ook, want bij het opmeten van de bloeddruk net na het fietsen, gaf de meter alweer aan een mogelijke  hartritmestoornis te herkennen...........Niet erg bemoedigend!
Een half uur later niet meer, dus het kan te maken hebben met de net geleverde inspanning. Hoewel het na douchen was, dus zeker 20 minuten na thuiskomst.

Fietsen.

Ik was natuurlijk benieuwd hoe het fietsen zou gaan na weer in het goede ritme te zitten. Viel toch wel tegen, voor m'n gevoel is er niks veranderd, nog steeds ben ik gelijk buiten adem als  ik aanzet.........Bijwerking?
Ik hoop maar dat het wat verbeterd als door die lagere dosis die ik nu slik het gehalte van die rommel in m'n lichaam wat zakt, voorlopig zit ik er nog aan vast.
En weer naar het werk fietsen zal er voorlopig niet van komen, met gemiddelden van 18 tot 19 km/u doe ik er te lang over, los nog van het feit dat ik me nog steeds moe voel. Dan is een dag werken plus 72 km fietsen wellicht wat veel van het goede...............Maar even naar het lijf luisteren, dat zal wel het verstandigste zijn..........

Hopelijk verbeterd dat in de komende tijd, anders moet ik toch ernstig gaan denken aan conversie naar een ondersteunde QV............
Of net als Willem gaan doen, dat is ook een optie, zou ik waarschijnlijk nog sneller zijn dan met de velomobiel in mijn terrein. Als het mooi weer is uiteraard, want bij regen blijft een velomobiel toch de beste keuze!

Ach, even afwachten wat het worden gaat, we blijven optimistisch!


Tot zover,

Groeten, Adri.

Jammer!

Behandeld........

Ondertussen ben ik terug thuis na behandeld te zijn met electro-shock, in Noorwegen noemen ze het elektrokonvergering, in Nederland noemen ze dezelfde behandeling cardioversie. Dat gaat op de volgende manier:

Elektrische cardioversie

Elektrische cardioversie vindt plaats onder narcose. De narcose duurt enkele minuten, de cardioversie zelf maar enkele seconden. De cardioloog plakt 2 elektrodeplakkers op de borst. Die zijn verbonden met een defibrillator. Die geeft een elektrische schok en schakelt de elektrische prikkels in het hart tijdelijk uit. Het hart staat 1 of 2 seconden stil en krijgt daarna zijn normale hartritme terug. Je kunt dit een beetje vergelijken met het opnieuw opstarten van een vastgelopen computer.
(Bron: Nederlandse Hartstichting)

Je merkt er zelf niks van, want je slaapt, en je bent na circa een kwartier weer wakker. Na de procedure word je nog 3 uur in observatie gehouden, en dan mag je naar huis. Je mag enkel niet zelf autorijden, want je hebt verdoving gehad.
Bovenstaand verhaal is theoretisch, want dat normale ritme komt blijkbaar niet altijd terug.......

Afgelopen woensdag ging ik naar het plaatselijke ziekenhuis in Odda, want daar konden ze die behandeling ook geven. Nuchter, want je mocht vanaf  12 uur de avond ervoor niets meer eten of drinken. Bloedprikken, en daarna melden op de hartbewakingsafdeling.  Eigen kleding uit en een soort soepjurk aan, en dan in bed en beplakt worden met allerhande stickers, want er moest een hartfilmpje gemaakt worden, en er werd een infuusnaald ingebracht in de rechterhand, want daar moest verdoving in. De eerste keer trouwens dat m'n borsthaar afgeschoren werd, weer eens wat anders dan als wielrenner je benen scheren. ;-))
Na het hartfilmpje nog een paar grote plakkers om de schok te geven en op alle "omstanders" wachten. 
De hele prodedure doorlopen, en na ontwaken kreeg ik gelijk te horen dat het gewenste effect niet opgetreden was. Mijn hartritme was helaas niet terug in het normale patroon.

Jammer, en wat nu? 

De cardioloog vertelde me dat dat wel vaker zo was, dus in plaats van naar huis te mogen moest ik onverwacht toch in het ziekenhuis blijven. Ina ondertussen op de hoogte gebracht, dus die kwam met wat toiletspullen en verschoningen, en wat te lezen in alle haast in een tas gegooid.
Allebei toch wat teleurgesteld natuurlijk..........

Plan B van de cardioloog kwam er op neer dat ik een aantal tabletten moest slikken om het ritme zo normaal mogelijk te krijgen, Tambocor heette die rommel.

Tambocor^®

Hart-& vaatziekten
Tambocor wordt gebruikt voor de behandeling van diverse vormen van hartritmestoornissen. Tambocor wordt geadviseerd bij acute cardioversie van paroxismaal boezemfibrilleren en bij de preventie van boezemfibrilleren.

Na een drietal van die tabletten geslikt te hebben zou er op donderdag opnieuw een cardioversie plaatsvinden, en de cardioloog had er alle vertrouwen in dat het deze keer wel zou lukken.
Natuurlijk moest ik weer nuchter blijven, dus het laatste drinken ging naar binnen op woensdagavond 23.00u.
Daarna was het na ontwaken op donderdag wachten op de behandeling, wat op den duur wel lang begon te duren............Maar om 12.45 werd ik dan eindelijk de behandelkamer ingereden, zover "klaargelegd" en kreeg te horen dat de behandeling over een half uurtje zou beginnen.......
Tja, nog maar even wachten dan, ik had anders toch niets om handen...............

Goed, om kort te zijn, de behandeling was achter de rug, ik ontwaakte en kreeg opnieuw te horen dat de procedure weer niet gewerkt had. M'n hart liet zich niet in het normale ritme terug dringen............
Werd ik toch even moedeloos van, wat een tegenvaller! Ben je positief, ga je ervoor, valt het toch weer tegen..............Ina gebeld, die ook de teleurstellende boodschap gegeven, en wachten tot de cardioloog aan bed kwam.

Vervolg.

De cardioloog kwam, en vertelde me dat doorgaan nu weinig nut had, maar dat hij nog een collega zou raadplegen. Het vervolg zou volgens hem ablatie zijn, waarvoor ik doorverwezen zou worden naar Haukeland, het universitair ziekenhuis in Bergen.

Ablatie

Ablatie is een behandeling bij hartritmestoornissen. De arts blokkeert de elektrische prikkels in het hart die het ritme verstoren. Ableren gebeurt via een katheterisatie of (kijk)operatie.

Wat is ablatie?

Bij hartritmestoornissen is de elektrische aansturing van het hart verstoord. Er ontstaan prikkels op verkeerde plaatsen, of ze volgen een verkeerde route over het hart. Bij een ablatie beschadigt de arts het hartweefsel juist op die plaatsen. De littekens die ontstaan, blokkeren de voortgeleiding van elektrische prikkels. Patiënten met hartritmestoornissen komen in aanmerking voor een ablatie wanneer:

• zij veel klachten hebben
• de ritmestoornis ernstige gevolgen kan hebben
• andere behandelingen onvoldoende resultaat geven
• medicijnen onvoldoende helpen of vervelende bijwerkingen geven.

Maar bij het naar huis gaan, ja, nu mocht ik gelukkig wel naar huis, bleek dat de arts toch nog met een collega overleg had gehad. Want in de brief die ik meekreeg stond dat er nog een poging gedaan zou worden met cardioversie, na circa 1 week met weer andere tabletten, een soort paardemiddel als je het mij vraagt, want als je de bijwerkingen leest gaan de rillingen over je rug, bij mij wel tenminste. Puur vergif lijkt mij, wil je helemaal niet bij in de buurt komen!

Cordarone heet die zooi, en ik moet het eerst in een extra zware dosis innemen,  en dan na een week iets gaan afbouwen. 

De meest voorkomende bijwerkingen:

De bijwerkingen zijn veelal het gevolg van een te hoge dosering; daarom de laagste nog effectieve dosering toepassen.
Zeer vaak (> 10%): afwijkende smaak, maagklachten zoals misselijkheid, braken. Fotosensibilisatie, zich uitend in erytheem en jeuk. Microscopische cornea-neerslag, in het algemeen gelokaliseerd onder de pupillaire zone, zelden leidend tot functionele stoornissen zoals het waarnemen van gekleurde ringen rondom een lichtbron. Verhoging van transaminasen (1,5–3× de normaalwaarde).
Vaak (1-10%): bradycardie, die zeer zelden bij sinusknoopdisfunctie en bij ouderen ernstig kan zijn. Obstipatie. Hypothyreoïdie, (soms fatale) hyperthyreoïdie. Extrapiramidale tremor, slaapstoornissen, nachtmerries. Pulmonale toxiciteit (interstitiële pneumonitis of alveolitis, fibrose, bronchiolitis obliterans, allergische pneumonitis, pleuritis), soms met dodelijke afloop. Acuut gestoorde leverfunctie met verhoogde serum transaminasen en/of geelzucht, waaronder leverfalen, soms met dodelijke afloop. Leikleurige huidpigmentatie na langdurige behandeling die veelal langzaam (tot maanden of zelfs jaren) verdwijnt na staken van de behandeling. Eczeem.

Nu wacht ik dus op die derde poging met electro-shock, om te proberen m'n hart weer in het juiste spoor te krijgen.

Als dat niet lukt zal het wel uitdraaien op die ablatie............en na 2 mislukkingen is het vertrouwen al wat minder, maar goed, niet geschoten is altijd mis, dus we gaan er weer voor!

En verder?

Ach, ik voel me gelukkig niet al te slecht, wel vlug moe, maar geen hartkloppingen en dat soort ongemak. Die ritmestoornis heb ik eigenlijk nooit gemerkt, enkel eens een "slechte dag" tussendoor. Zo noemde ik het dan meestal, want ritmestoornissen beginnen normaal aanvalsgewijs, en worden pas permanent als het langer gaat duren voor er actie ondernomen wordt.
Dus omdat ik er nooit iets van gevoeld heb, weet ik ook niet hoe lang dit al aan de gang is, want een mindere dag heeft iedereen wel eens.............Met de astma die ik heb beleef je wel vaker een "mindere" dag, als het erg vochtig is, kouder dan normaal, meer wind, of natuurlijk als ik in de winter met de veel zwaarder lopende spijkerbanden rondrijdt, dan gaat het ook allemaal wat minder vlot.
Er was dus altijd wel een "schuldige" aan te wijzen voor een mindere dag, ook een drukke dag op het werk heeft vaak invloed.

Maar goed, nu werk ik tijdelijk 3 dagen per week, maandag, woensdag en vrijdag, zodat ik wat meer vrij heb tussendoor en kan bijkomen, en ook eens kan fietsen om de luchtwegen wat open te houden.
Fietsen is net zo leuk als altijd, maar het gaat wat langzamer dan normaal, meer dan 18 tot 19 km/u gemiddeld red ik niet...........en veel langer dan een uurtje is ook te vermoeiend.

Wel even wennen voor iemand die in normale doen niet vlug moe te krijgen was,  een diesel die gewoon uren door kon gaan.........En normaal gebruikte ik enkel astma medicatie, dat is nu tijdelijk wat uitgebreider:

2x per dag Eliquis, een bloedverdunner, 1x per dag een beta-blokker, Metoprolol en 2x per dag die laatste nieuwe, waar ik maar vanuit ga dat die tijdelijk is, Cordarone.

Dus voorlopig maak ik er maar het beste van, en zie wel met de dag wat de toekomst brengt.

Vandaag weer sneeuw, dus even afwachten of ik nog weg kan vandaag.

Tot zover,

Groeten, Adri.

Voetprobleem en hulpmiddel.

Steppen.......

Het probleem dat ik heb met m'n voeten heb ik beschreven in mijn post: Voeten.
Door de Hallux Valgus is veel lopen op den duur pijnlijk, en pijn is niet prettig. Toen ik mijn laatste nieuwe smart telefoon aanschafte (okt. '17) vond ik daarop ook een stappenteller, leuk gadget, dat ik in gebruik nam om eens te kijken wat ik nou op een dag werken eigenlijk afstapte.
Na die gegevens een paar weken gevolgd te hebben werd al vlug duidelijk dat het niet verwonderlijk was dat m'n rechtervoet (die met Hallux Valgus) af en toe behoorlijk gevoelig was.
Er waren genoeg dagen dat er gemiddeld 10 km/dag lopend afgelegd werden..........Ik weet niet hoeveel anderen op een dag lopen, maar ik vind dat best een afstand. Daarnaast nog 72 km fietsen per dag, en de beweging voor die dag is weer in orde........

Allemaal niet zo erg, maar de bijkomende pijn was wat minder, dus om minder te lopen begon ik met een oude fiets, die al een hele tijd werkeloos aan de kant stond, op te knappen. Nieuwe binnenkabels, een spaaknippel die ontbrak vervangen en de slag uit het achterwiel halen en het geheel wat afstellen.
De fiets was weer bruikbaar om van en naar het garderobe gebouw te fietsen, wat al gauw een 2 kilometer lopen bespaarde op een dag. Maar na een paar maanden gebruik was de fiets ineens verdwenen, en niet meer terug te vinden. Nou had ik die fiets ook ongevraagd in gebruik genomen, dus veel klagen kon ik niet.

Maar ik wilde wel een oplossing, want de pijnlijke voet liet niet lang op zich wachten. Zelf een goedkoop fietsje aanschaffen? Kon wel, maar eigenlijk wilde ik ook een oplossing om binnen in de fabriek te gebruiken, en daar is fietsen niet toegestaan.
Echtgenote Ina wist wel een oplossing, op haar werk was er iemand met knieproblemen, en voor die persoon was een step aangeschaft om het lopen op te vangen. Of dat iets voor mij zou kunnen zijn?
Daar moest ik even over nadenken, maar kwam al gauw tot de conclusie dat zoiets inderdaad wel eens ideaal zou kunnen zijn.
En als stepper wordt je voor de Noorse wet gezien als voetganger, dus kon een step ook binnen in de fabriek gebruikt worden.

Proberen......

Om het uit te proberen eerst maar een goedkoop stepje vinden en kijken hoe het ging bevallen, en of het werkelijk zo bruikbaar was als  aangenomen.
De keuze viel op een stepje van Stiga, model Airscooter, met 12" wielen en luchtbanden. Kon door volwassenen gebruikt worden tot 100 kg, dus voor mij geen probleem. En € 80,-- is ook niet iets waar ik me gelijk een buil aan val, dus bestellen en kijken hoe dat uitpakt...........
Het stepje werd door mij snel aangepast door zelf een paar spatschermen te monteren, want het spatte nogal als het nat lag op de ondergrond, en er werd een plastic bakje aan het stuur gehangen om spullen mee te nemen op m'n ronde door de fabriek.

Stiga Airscooter, met mijn aanpassingen.

En was het ideaal? Nou nee, maar het komt goed in de buurt, en het is een stuk beter dan lopen! En bovendien kon het stepje zowel heen en weer naar de garderobe als in de fabriek tijdens het werk gebruikt worden, wat al gelijk een enorm verschil maakte voor m'n voet, de pijn was gelijk zo goed als weg!

Problemen.......

Al snel begonnen de problemen met het achterwiel, de spaken braken nogal makkelijk........... En 12" wielen hebben hele korte spaakjes, die ik wel kon bestellen, maar die moesten speciaal gemaakt worden, uiteraard tegen "speciale" prijs. Had ik geen zin in, want dit was een experiment, dat wel goed beviel, maar dit stepje was geen blijvertje, op die basis was het ook niet gekocht.
Geen probleem, spaken kon ik zelf ook maken, uit een oud 26" wiel van een totaal onbruikbare fiets die ook al jaren op dezelfde plaats stond te verwelken. Beide wielen werden geconfisceerd, en de rest van de fiets verdween in de schrootcontainer.
De spaken afknippen op de juiste lengte, en uiteraard zorgen dat er een "haakje" aan gebogen werd, zodat ze in de naaf blijven hangen.
Werkte prima, enkel waren die spaken niet van goede kwaliteit, en het 12" 16 spaaks wieltje was blijkbaar toch wel zwaar belast, want de spaken braken regelmatig. Totaal zijn er 40 spaken gebruikt uit die 2  26" wielen, en stond het stepje regelmatig stil, omdat ik eerst m'n werk moest doen voor ik aan reparatie toekwam.
Ook de remmen op het stepje waren ronduit slecht, en op den duur ze maar open gezet, remmen deden ze sowieso niet, en dan liepen ze ook niet aan als er weer eens een slag in een wiel kwam bij spaakbreuk.
Ook had ik natuurlijk een paar lekke banden, totaal 4 stuks.

Het achterwieltje, met alweer een gebroken spaak. De zelfgemaakte spaken zijn ook te zien.

Nieuwe step.

Dus dat werd uitzien naar wat anders, waar opnieuw Ina het idee opperde om eens met de baas te praten, en te vragen of het eventueel mogelijk was om een step via het bedrijf te krijgen.
De baas kon er wel om lachen, hij had me natuurlijk al een tijd op dat stepje voorbij zien karren, en verbaasde zich er niet eens over. Want het kon natuurlijk niemand anders dan die gekke Nederlander zijn die met zoiets begon, hij kwam tenslotte al zowat dagelijks met die vreemde "fiets" heen en weer van uit Kinsarvik.........
Geen probleem, hij zou het eens voorstellen bij personeelszaken, want als het voor m'n gezondheid was, dan hadden ze daar een potje voor.
En zodoende werd er na een tijdje en wat heen en weer mailen een step besteld.
Niet mijn eerste keuze, want ze wilden bestellen via een leverancier die al gebruikt werd op het bedrijf. Het liefst had ik een zogenaamde "musher" step gehad, met 26" voorwiel en 20" achterwiel, terreinbanden en onder de 10 kilo. Zoiets:

Kickbike Cross Fix.

Maar dat soort modellen kon niet via die leverancier, dus is het deze geworden:

M'n nieuwe "werkpaard".

Een Monark 670, 12" voorwiel, 6" dubbel achterwiel, kan daarom staan zonder standaard. Lekvrije banden, want geen lucht erin, industrielagers in de wielen.
Wat voordelen, en wat nadelen, tot nu toe bevalt de nieuwe prima, het rijden over ongelijk terrein gaat beter dan verwacht, en het stepje rolt goed door ondanks de "massieve" banden. De voetenplank is langer en breder dan bij de Stiga, dus prettiger om op te staan, de V-brake op het voorwiel werkt bij deze wel prima, en zelfs met een volgeladen mand blijft het stepje staan zonder om te vallen. En dat was bij de Stiga wel eens anders........Ook het stuur is prettig hoger, en de grondspeling minder. Weinig grondspeling is prettig bij het afzetten, je moet minder ver doorzakken, maar lastig bij ongelijkheden in het oppervlak waar je overheen rijdt, je "schaaft" vlugger met de onderkant  op de vloer. De step kan een gewicht van 150 kg aan, en weegt 12 kg, en is dan ook voelbaar zwaarder dan de Stiga.
De algehele indruk is wel dat het een kwalitatief goed produkt is, en ik hoop er dan ook nog jaren plezier van te hebben.
Ben ook zeer tevreden dat het bedrijf zijn werknemers met dit soort problemen behulpzaam wil zijn, dat maakt het ook makkelijker voor mij om m'n werk naar behoren te doen.

Beide stepjes naast elkaar laten wat van de verschillen zien:

Voorlopig ben ik er blij mee!

Tot zover,

Groeten, Adri.

Behandeling.

Chaos.

Dat schijnt het te zijn, het doorgeven van de elektrische impulsen die m'n hart aan de gang houden. Zo omschreef de cardioloog het tenminste, toen ik afgelopen donderdag voor onderzoek bij de man op de bank terecht kwam.
Omdat het boezemfibrilleren bij mij permanent is, kreeg ik een doorverwijzing voor een elektroshock, waardoor het hart met behulp van een elektrische stoot weer in het goede ritme gezet wordt. Wie interesse heeft kan een en ander nalezen via deze link.
Daar wacht ik dan nu op.

Ondertussen......

Ondertussen mag ik alles, volgens de huisarts..........Maar dat moet je dan ook nog kunnen! Want ik probeer alles te doen zoals normaal, maar fietsen naar het werk heb ik maar even achterwege gelaten, zolang ik in deze fase zit.
Van m'n werk op zich ben ik al moe genoeg, 5 dagen na elkaar is eigenlijk te veel, wat ik dagelijks doe is fysiek behoorlijk belastend, en als je dan thuiskomt en nog een uurtje wil fietsen is het al vlug te veel.
Gevolg is dan dat fietsen er bij inschiet, wat weer niet goed is voor m'n luchtwegen.........
Ik ga nog eens met de huisarts spreken of ik mogelijk een tijdelijke reductie van werkdagen kan krijgen, ik zou me waarschijnlijk minder moe voelen als ik een paar rustdagen meer in de week zou hebben. De vorige keer viel daar niet over te praten, ik kon "gewoon" doen zoals ik altijd deed, want er was volgens hem niet zoveel aan de hand, ik zou mogelijk wat gereduceerd zijn in m'n prestaties.
Ik geloof niet dat de man precies doorheeft hoeveel ik fysiek eigenlijk doe op een normale dag..........

Die uurtjes dat ik wel weg ben met BOB geniet ik net zo van als altijd, maar ik presteer als een natte krant................Gemiddeldes van 17 tot 18 km/u zijn niet mijn gewoonte........Maar ik kan niet beter op het moment.
Dat is op het werk ook zo, ik kan alles wel doen, maar moet meer rusten tussendoor, en nog beter dan anders inplannen, zodat ik geen meter extra onnodig af moet leggen.

Ondertussen is de situatie dus behoorlijk van invloed op m'n dagelijks leven, en dat is wennen.
Ga ik niet over klagen, er zijn veel ergere dingen, het zal tijdelijk zijn, want die elektroshock schijnt dat op te lossen, zodat je weer terug in je gewone doen kan komen.

Ik kijk dus wel uit naar die behandeling, als die slaagt kan ik weer rustig aan op gaan bouwen en wellicht terug naar een paar keer in de week woon-werkfietsen.

Korter werken.

Los van het feit of de behandeling wel of niet lukt, heb ik in overleg met Ina besloten om minder te gaan werken, graag wil ik terug gaan naar 4 in plaats van 5 dagen/week.
Deze wens heb ik besproken met m'n werkgever, en die aanvraag loopt, antwoord heb ik nog niet gehad, hopelijk wordt onze wens gehonoreerd.......... 
We leven zover we weten maar één keer, dus waarom wachten op een pensioen dat steeds verder voortuit geschoven zal worden door onze regeringen? Wie weet of je dat haalt? 
Beter om te leven met de dag, en te genieten van wat je nu hebt, volgens ons althans............


Het wachten is nu op de behandeling, zo gauw dat achter de rug is meld ik me wel weer.

Tot zover,

Groeten, Adri.

Balen.......

Even kort......

Weinig kilometers gemaakt deze maand, na op 10 januari de kettingbreuk te hebben gehad is er geen meter meer afgelegd met BOB.
Zoals al beschreven in de vorige post had ik eerst overwerk, en daarna was ik te moe, en werd op de koop toe verkouden. Iets wat ik al jaren niet meer had meegemaakt, afgezien van de lichte besmetting die ik vorig jaar opliep van Ina, die me niet stilzette, maar me wel een hoest bezorgde die een paar maanden aanhield voor het over was.
Nu had ik het ineens wel te pakken, en hoewel ik nog wel een paar dagen doorwerkte moest ik me toch gewonnen geven, op woensdag 23 januari kon ik het niet opbrengen om naar het werk te gaan.
Zoals ik al lang wist mag ik eigenlijk niet verkouden worden, de longarts gaf dat lang geleden al aan, het is heviger, en houdt langer aan dan bij mensen die niet lijden aan astma.
De vastzittende hoest en benauwdheid deden me op maandag 28 januari een afspraak maken met de huisarts, ik zag het nog niet zitten om terug in het stof van de fabriek te gaan lopen, en vroeg om een extra week om beter te worden.
Die kreeg ik, maar terwijl de huisarts naar de linkerlong luisterde pakte hij ineens mijn pols en begon wat moeilijk te kijken.
Blijkt hij een hartritmestoring te horen.............

Balen dus, want dat was wel het laatste wat ik verwachtte.........
Niet direct gevaarlijk volgens de huisarts, maar ik moet voor de zekerheid beginnen met bloedverdunners, en krijg een doorverwijzing naar een cardioloog.
Het zou gaan om boezemfladderen, maar de definitieve diagnose moet de cardioloog vaststellen natuurlijk.
Volgens de huisarts kan ik gewoon doen zoals altijd, het zou enkel kunnen dat ik vlugger moe ben dan gewoonlijk.
Eerst maar weer eens voorzichtig op gang komen, BOB staat nog steeds af te wachten in z'n hok.

Verder is het even afwachten tot ik terecht kan bij de cardioloog.

Tot zover,

Groeten, Adri.