Behandeling.

Chaos.

Dat schijnt het te zijn, het doorgeven van de elektrische impulsen die m'n hart aan de gang houden. Zo omschreef de cardioloog het tenminste, toen ik afgelopen donderdag voor onderzoek bij de man op de bank terecht kwam.
Omdat het boezemfibrilleren bij mij permanent is, kreeg ik een doorverwijzing voor een elektroshock, waardoor het hart met behulp van een elektrische stoot weer in het goede ritme gezet wordt. Wie interesse heeft kan een en ander nalezen via deze link.
Daar wacht ik dan nu op.

Ondertussen......

Ondertussen mag ik alles, volgens de huisarts..........Maar dat moet je dan ook nog kunnen! Want ik probeer alles te doen zoals normaal, maar fietsen naar het werk heb ik maar even achterwege gelaten, zolang ik in deze fase zit.
Van m'n werk op zich ben ik al moe genoeg, 5 dagen na elkaar is eigenlijk te veel, wat ik dagelijks doe is fysiek behoorlijk belastend, en als je dan thuiskomt en nog een uurtje wil fietsen is het al vlug te veel.
Gevolg is dan dat fietsen er bij inschiet, wat weer niet goed is voor m'n luchtwegen.........
Ik ga nog eens met de huisarts spreken of ik mogelijk een tijdelijke reductie van werkdagen kan krijgen, ik zou me waarschijnlijk minder moe voelen als ik een paar rustdagen meer in de week zou hebben. De vorige keer viel daar niet over te praten, ik kon "gewoon" doen zoals ik altijd deed, want er was volgens hem niet zoveel aan de hand, ik zou mogelijk wat gereduceerd zijn in m'n prestaties.
Ik geloof niet dat de man precies doorheeft hoeveel ik fysiek eigenlijk doe op een normale dag..........

Die uurtjes dat ik wel weg ben met BOB geniet ik net zo van als altijd, maar ik presteer als een natte krant................Gemiddeldes van 17 tot 18 km/u zijn niet mijn gewoonte........Maar ik kan niet beter op het moment.
Dat is op het werk ook zo, ik kan alles wel doen, maar moet meer rusten tussendoor, en nog beter dan anders inplannen, zodat ik geen meter extra onnodig af moet leggen.

Ondertussen is de situatie dus behoorlijk van invloed op m'n dagelijks leven, en dat is wennen.
Ga ik niet over klagen, er zijn veel ergere dingen, het zal tijdelijk zijn, want die elektroshock schijnt dat op te lossen, zodat je weer terug in je gewone doen kan komen.

Ik kijk dus wel uit naar die behandeling, als die slaagt kan ik weer rustig aan op gaan bouwen en wellicht terug naar een paar keer in de week woon-werkfietsen.

Korter werken.

Los van het feit of de behandeling wel of niet lukt, heb ik in overleg met Ina besloten om minder te gaan werken, graag wil ik terug gaan naar 4 in plaats van 5 dagen/week.
Deze wens heb ik besproken met m'n werkgever, en die aanvraag loopt, antwoord heb ik nog niet gehad, hopelijk wordt onze wens gehonoreerd.......... 
We leven zover we weten maar één keer, dus waarom wachten op een pensioen dat steeds verder voortuit geschoven zal worden door onze regeringen? Wie weet of je dat haalt? 
Beter om te leven met de dag, en te genieten van wat je nu hebt, volgens ons althans............


Het wachten is nu op de behandeling, zo gauw dat achter de rug is meld ik me wel weer.

Tot zover,

Groeten, Adri.

Balen.......

Even kort......

Weinig kilometers gemaakt deze maand, na op 10 januari de kettingbreuk te hebben gehad is er geen meter meer afgelegd met BOB.
Zoals al beschreven in de vorige post had ik eerst overwerk, en daarna was ik te moe, en werd op de koop toe verkouden. Iets wat ik al jaren niet meer had meegemaakt, afgezien van de lichte besmetting die ik vorig jaar opliep van Ina, die me niet stilzette, maar me wel een hoest bezorgde die een paar maanden aanhield voor het over was.
Nu had ik het ineens wel te pakken, en hoewel ik nog wel een paar dagen doorwerkte moest ik me toch gewonnen geven, op woensdag 23 januari kon ik het niet opbrengen om naar het werk te gaan.
Zoals ik al lang wist mag ik eigenlijk niet verkouden worden, de longarts gaf dat lang geleden al aan, het is heviger, en houdt langer aan dan bij mensen die niet lijden aan astma.
De vastzittende hoest en benauwdheid deden me op maandag 28 januari een afspraak maken met de huisarts, ik zag het nog niet zitten om terug in het stof van de fabriek te gaan lopen, en vroeg om een extra week om beter te worden.
Die kreeg ik, maar terwijl de huisarts naar de linkerlong luisterde pakte hij ineens mijn pols en begon wat moeilijk te kijken.
Blijkt hij een hartritmestoring te horen.............

Balen dus, want dat was wel het laatste wat ik verwachtte.........
Niet direct gevaarlijk volgens de huisarts, maar ik moet voor de zekerheid beginnen met bloedverdunners, en krijg een doorverwijzing naar een cardioloog.
Het zou gaan om boezemfladderen, maar de definitieve diagnose moet de cardioloog vaststellen natuurlijk.
Volgens de huisarts kan ik gewoon doen zoals altijd, het zou enkel kunnen dat ik vlugger moe ben dan gewoonlijk.
Eerst maar weer eens voorzichtig op gang komen, BOB staat nog steeds af te wachten in z'n hok.

Verder is het even afwachten tot ik terecht kan bij de cardioloog.

Tot zover,

Groeten, Adri.

Vreemde week.......

Maandag autodag.

Na de kettingbreuk zoals ik beschreef in m'n vorige post werd er niet gefietst op maandag, er was sneeuw gemeld, en dan blijft BOB in z'n hok.

Teun reed mee, en zou 's middags zijn eigen auto weer ophalen, die de week daarvoor weggesleept was door de NAF (Noorse ANWB  variant) omdat het beestje niet starte. Bleek gelukkig een kleinigheidje, dus zoontje was weer mobiel de rest van de week.

Op het werk eerst de mededeling dat er een deel van de fabriek 4 dagen stilgelegd werd, en dat we in dat deel alle olie konden verversen.......wat neerkwam op circa 3 dagen met 12 uurs diensten lopen....Waar ik al lang geen fan meer van ben!

Toen belde Wilco om het overlijden van Erwin door te geven, dan staat de wereld even stil, ik was de hele week behoorlijk uit het lood geslagen........

Maar goed, het leven gaat door, en een paar dagen met veel zwaar lichamelijk werk hielp om de gedachten wat af te leiden van deze trieste gebeurtenis.

Ondertussen kwam er inderdaad sneeuw, en ook op dinsdag besloot ik om de auto te nemen. Ik zou alleen rijden, want Teun had geen overwerk, ik wel. Omdat het sneeuwde vertrok ik ruim op tijd om het rustig aan te kunnen doen onderweg.
Rustig ging het omlaag, naar de hoofdweg, ik draai de hoofdweg op, en de auto glijdt met een veel te wijde bocht bijna rechtdoor......en klapt met het rechtervoorwiel tegen een stoeprand. Iets verder ga ik aan de kant en kijk even naar het voorwiel, dat zowat tegen de wielkast aanloopt, de ophanging is duidelijk verbogen, dat is einde rit voor vandaag.........Ik draai en rijdt de 600 meter terug naar huis.
Met Teun meerijden dan maar, en de auto laten ophalen door de NAF, verzekering bellen en een huurauto regelen, die zit mee in de verzekering in geval van reparatie.
Dinsdag overdag even tussen het werk door naar Odda, de huurauto ophalen, dan kom ik 's avonds weer thuis.

Het blijft de hele week wat kwakkelen, en de enige dag dat er eventueel gefietst zou kunnen worden is donderdag, maar dan voel ik met te moe na 3 dagen met 12,5 uur overwerk met heel veel sjouwen en trappen op en neer. Op vrijdag ook weer sneeuwval, die nog de hele avond doorgaat.

Lichaamsbeweging.

De lichaamsbeweging voor zaterdag staat dus al vast.............Sneeuwruimen........

Achter bezig met wegruimen...........

Zoveel was het.

Dat houdt me het grootste deel van de morgen wel op gang, na de luch gaan we nog even naar de winkel, en verder doen we het rustig aan. Even ontspannen in de sauna, en wat tv kijken 's avonds.

Weersverwachting.

Ook op zondagavond/maandagmorgen word sneeuw gemeld, dus dat gaat weer niet veel fietsen worden, maar verder de week gaat de temperatuur omlaag, van rond het nulpunt nu, naar circa -5 tot -8, en dan blijft het wel droog.
Ik zie wel, het is toch aanpassen aan het weer in de wintermaanden..........

Uitzicht op zondagmorgen.....

Kleine aanvulling, op zondagmiddag net na de lunch gaan we even gaan wandelen in het bos, boven in het dorpsgedeelte Hus, waar ook een deel bos is, en de weg naar de watervallen.
Voor de liefhebbers van sneeuwfoto's plaats ik er nog een paar die daar genomen zijn, weliswaar slechts met de telefoon, maar het geeft een indruk........

Bospad.

Nog even wachten met picknick aan dit tafeltje......

Ook de stenen in de rivier hebben een witte pet......

Op ons keerpunt zien we dat er nog wat meer wit spul op komst is.........

Ook de hangbrug ligt dik onder.......

Ina laat zien hoe diep de sneeuw is.......

Tot zover,

Groeten, Adri.

Afscheid nemen, nooit leuk........

Afscheid Erwin.

Misschien ten overvloede, nog een memoriam, maar ik wil me toch ook niet onbetuigd laten in deze droevige gebeurtenis.

Zo als gewoonlijk volgde ik ook deze oliebollentocht zo goed mogelijk mee, en kreeg dan ook al snel het bericht van het gebeurde ongeval mee.
Goh, wat vervelend voor die persoon denk je dan, zonde dat zoiets gebeurd op weg naar een leuk evenement waar je met gelijkgestemden aan deelneemt.
Volgens de eerste berichten betrof het een zekere E. uit de buurt van Utrecht, maar al vrij snel daarna werd  bekend dat het Erwin "Tante Lies" was die het ongeval had gehad............

En die persoon heb je dan "in real life" een tweetal keren ontmoet, en leuke gesprekken mee gehad, om nog maar te zwijgen over het plezier waarmee zijn blog gelezen werd, en zo nodig van commentaar voorzien werd.
Dan schrik je wel, een ernstig ongeluk, want de beschrijving van het ongeval gaf me toch wel even een paar koude rillingen........

Ook kreeg ik nog een telefoontje  van Wilco, die me persoonlijk op de hoogte bracht, wat ik zeer op prijs stelde!
Er werden met Wilco over en weer nog  een paar WhatsApp berichten uitgewisseld, en er ging uiteraard een kaartje met een beterschapswens richting Maastricht, dat is wel het minste wat je kan doen om je medeleven kenbaar te maken.

De verhuizing van Erwin naar het AMC Amsterdam klonk al positief, alleen al voor familie en vrienden een stuk makkelijker om hem te bezoeken, en ook de updates van Wilco op zijn blog gaven goede hoop. De weg naar herstel leek ingezet, hoewel het lange tijd zou gaan duren.

Toen op maandagmorgen mijn mobiel ging en Wilco me vertelde van het plotselinge overlijden van Erwin was de schok dan ook compleet...........Totaal niet te bevatten, je wereld staat even stil........

Vandaag de condoleace bijeenkomst, waar ik niet bij kan zijn, helaas..........
Wat ik een mooi idee vond was de vraag om een kaartje mee te nemen met daarop een anekdote over Erwin, dat zullen er vast veel zijn!


Wij ontmoeten Erwin voor het eerst in 2016, het leek ons, en ook Erwin en Wilco leuk om die mede Strada rijder die in Noorwegen woonde eens te ontmoeten in levende lijve.
Toen we op vakantie kwamen naar Nederland dat jaar was er ook een proefrit in de nieuwe vierwieler ingepland, en wel op zaterdag. We bleven staan om te slapen in Dronten en hadden op zondag een afspraak met Wilco en Erwin op de Zaanse Schans.

Op zondag zaten de mannen volgens afspraak te wachten bij de Tinkoepel, en na een hartelijke begroeting liepen we langs de molens richting veerpont, ondertussen honderduit kletsend.
Gesprekken natuurlijk over fietsen, maar met Erwin ook over karate, want dat ook Adri een zwarte band had, gaf gesprekstof genoeg.
Verder kwamer er allerlei onderwerpen aan bod, ook een paar serieuze.

Zaanse Schans.

Een paar leuke momenten op de veerpont, als de vrouw van de pontbaas aan Erwin vraagt wie Tante Lies is. Erwin verklaard gelijk dat Tante er niet bij is vandaag, maar dat hij normaal met Tante Lies rondfietst. De vrouw kijkt hem wat argwanend aan, zeker als Erwin dan ook nog toevoegt dat die meneer met dat Noorse vlag T-shirt normaal in Noorwegen in een Bobslee ligt...........En als Wilco dan nog verteld dat hij normaal in de Bak hoort te zitten is de vrouw er bijna zeker van met twee gekken en een gevangene op proefverlof van doen te hebben........Want Erwin verteld het met een bloedserieus gezicht.
De verklaring geeft hij wel gelijk daarna, en de vrouw kan weer ontspannen, want het zijn wel gekken met die fietsen die een naam hebben, maar waarschijnlijk onschuldige gekken.....

Wilco en Adri.

3 "Stradisten" in een bootje........

Even later op de pont maakt Ina wat foto's, en  op één daarvan geeft Erwin het commentaar: Moest je nou die vlag in dat hoofd van die veerman zetten?

Nee Erwin, die vlag staat niet in het hoofd van de pontbaas!

Daarna gaan we nog met beide heren om de koffie, en passen we nog een 3 persoons "velomobiel".

Op naar de koffie met appelgebak, druk converserend....

In de 3 persoons "velomobiel".....

En aan de koffie met slagroom en een "opkikkertje"...

Het afscheid komt te vroeg, we zouden nog uren kunnen praten, maar we moeten verder......
Wat een vriendelijke en warme mensen, deze twee!

De tweede ontmoeting met Erwin is ongeveer een jaar later, als we in Dronten staan op zondagavond, om op maandag de nieuwe Quattrovelo op te halen.
Erwin komt volgens afspraak de deelbare Strada kap op halen, de fiets is ingeruild, maar over de kap was niet gesproken, en Erwin had belangstelling, dus kon de kap overnemen.
Ook nu weer  een leuke ontmoeting!


En dan nu definitief afscheid van Erwin, veel te vroeg..........

Ik had beide vrienden Erwin en Wilco heel graag nog eens samen ontmoet, helaas kan dat niet meer..........

Sterkte voor alle nabestaanden........

Adri.

BOB op de aanhanger.......

Kettingbreuk.

Daarom de titel, BOB op de aanhanger, want daar kwam het beestje vrijdag op terecht, en werd op die manier naar huis gebracht.

Al de hele week werd er gefietst naar het werk, het weer liet het toe, dus waarom niet?
Donderdag na het werk vertrek ik richting huis, en al op de eerste helling gaat het fout.  Die eerste helling is gelijk buiten de fabriekspoort en is 13% op het steilste stukje. Ongeveer halverwege knapt er iets, en gelijk valt de fiets stil. Ik trek mijn rem aan, en zie gelijk dat de ketting gebroken is. Fiets op de handrem, eruit en omdraaien. Terug naar de poort en naar  binnen.
Ik heb een passende "Missing Link" bij het reserve materiaal, maar besluit razendsnel dat ik het niet  ter plekke ga repareren. Geen zin, het regent licht en het is koud. Als je dan ook nog ziet dat je waarschijnlijk een stuk ijzerdraad nodig hebt om de ketting weer door de tunnel te trekken, weet je ook dat je daar minimaal een half uur aan kwijt bent.......En daar had  ik geen zin in.........

Even snel denken: De bus? Kan prima, die gaat over circa 20 minuten en die haal ik makkelijk. Maar dan komt collega Anders voorbij, en die rijdt bij ons dorp langs, hij moet nog verder, naar Eidfjord. Mijn verzoek om mee te rijden valt in goede aarde, dus ben ik vroeg thuis vandaag.
Onderweg besluit ik om morgen de aanhanger achter de Panda te hangen, en op die manier BOB mee naar huis te nemen, dan repareer ik die ketting wel op zaterdag.

De gebroken schakel.

In alle jaren dat ik fiets heb ik één keer eerder een kettingbreuk gehad, als ik het me goed herinner  in 1987, met de racefiets.
Dit moet wel haast een zwakke schakel zijn geweest, die ketting ligt er nog maar 10.000 km op, die is er bij 12.000 km op gegaan, toen de eerste ketting en cassette versleten waren door inkomend water.
(zie mijn post: Tegenvaller)

Op zaterdag repareer ik de ketting, met behulp van een stuk ijzerdraad trek ik de ketting vanuit het achterbrugcompartiment door de tunnel terug naar voren. Eerst de beide kettingrollen verwijderen, dan kan ik in 3 etappes werken, want een beetje lastig blijft het. Daarna met een "Missing Link" de ketting weer aan elkaar zetten, na eerst de kapotte schakel verwijderd te hebben.
Dan de ketting schoonmaken en smeren, kan het ding hopelijk weer een tijd dienst doen!

Weer.

Of er volgende week veel gefietst zal worden weet ik nog niet, de eerste dagen is er sneeuwval gemeld, en dan blijft BOB in z'n hok.
Het sneeuwt nu al een beetje, en het ziet er voorlopig niet naar uit dat er veel blauwe hemel zichtbaar gaat worden..........

Het "uitzicht" vanmiddag..........

Ik zie wel wat het worden gaat volgende week, dit weekend ziet het er naar uit dat het weer is om bij de kachel te zitten........die nu ook al lekker staat te branden!

De houtkachel is al aan.........

Tot zover,

Groeten, Adri.