Reparatie.

Zo na de laatste inleg nu uiteraard de volgende, en die kan over niks anders gaan dan over de reparatie van de kleine schade die ik opliep onlangs. Iedereen bedankt voor de steun en goede tips!
De eerste gedachte was de raad van Wim Schermer op te volgen, die kwam met de meest complete tip, maar ik had geen epoxy in huis, en dat was ook niet verkrijgbaar in de buurt. Om nu een dagreis van 6 uur te maken om wat spullen te halen ging me wat ver, en het weer zat ook niet mee.
De ingevallen dooi bracht nu ook redelijk wat regen met zich mee, waardoor de media hier weer volstonden met lawine waarschuwingen. Naast sneeuwlawines kunnen er in deze periode ook goed steen- of modderlawines naar beneden komen. De regenval samen met de smeltende  sneeuw leveren een grote hoeveelheid water op, wat allemaal naar beneden moet. Als de beekjes dan buiten hun normale loop gaan levert dat soms vreemde situaties op, die lawines tot gevolg kunnen hebben.
De media waarschuwde dus om niet te reizen als het  niet perse nodig was, dus besloot ik het lot niet te tarten.
Bij een garage in de buurt vroeg ik of ze polyesterplamuur hadden, en ja, dat kon besteld worden en was er de andere dag. Ook het juiste schuurpapier konden ze me aan helpen.
Na een mailtje gestuurd te hebben aan Ymte kreeg ik als antwoord dat Wim's tip prima was, maar dat ik ook gewoon polyesterplamuur kon gebruiken, vandaar dat ik deze weg volgde.
Omdat Wim aangaf dat de plek niet nat mocht worden, had ik het dakpansgewijs afgeplakt met Coroplast, en de fiets niet meer gebruikt.

De plek afgeplakt met Coroplast.
 

Op vrijdag was ik vrij, en begon met de gebruiksaanwijzing op de plamuur te  lezen. Goed, de Coroplast verwijderd en de plamuur klaargemaakt. De plek eerst ontvet en laten drogen, dan plamuur erop. Na 20 minuten drogen bij 20 graden kon je beginnen schuren, maar omdat het maar 6 graden was besloot ik om de droogtijd maar op 2,5 uur te zetten, om zeker te zijn.

Plamuur erop......
 

Na 2,5 uur eens voorzichtig gevoeld, en jawel de rommel voelde hard aan, dus maar begonnen met gladschuren. Eerst met papier met korrel 150, tot het geheel er al glad uitzag, daarna met korrel 320, waarna het echt glad was, en omdat ik het toch meegenomen had, nog nageschuurd met korrel 600, en toen leek het wel een babykontje, zo glad!

Glad..........
 

Na verwijderen van het schuurstof kon er gespoten worden, helaas kreeg ik geen RAL 3020 te pakken, maar vond op het werk een bus "signaalrood" dat verdacht veel op de Strada kleur leek.
Dat maar proberen dan, de plek zit niet in het zicht dus een klein kleurverschil kan ik mee leven.
Eerst Bob even in z'n "operatiekleding" hijsen, en dan de verfbus schudden en tekeergaan.
Na 2 lagen spuiten vind ik het er zeer acceptabel uitzien, als beginnende amateur uiteraard, want dit is de eerste keer dat ik zoiets doe.........

De patiënt ligt klaar.....
 

Er is inderdaad een kleurverschil, maar ik vind het wel goed zo. De spuitnevel poets ik zo goed mogelijk weg, en op die bus staat ook aangegeven dat het aan te raden is om de behandelde plaats naderhand in de gewone was te zetten.

Zo kwam het eruit te zien, ik vond het goed genoeg voor een amateur!
 

Ik heb nog ergens een fles Halfords autowax, dus neem ik de hele fiets onder handen na de "operatiekleding" weer verwijderd te hebben.

Goh, Bob ziet er weer als nieuw uit! Die kan maandag weer gewoon ingezet worden op de woon-werkroute, lekker! Verder de vrijdag, zaterdag en zondag de Scott bereden, ook fijn, vrijdag een korte rit met de mannen van de fietsclub, 41 km, maar wel interval dus redelijk intensief. Zaterdag een ritje Odda v.v., kwam uit op 87 km, en zondag met de fietsclub een duurtraining van 100 km, lekker gefietst. Nou word er regen gemeld, dus de kap in elkaar gezet en vast op de fiets klaar gezet tegen morgen.
Ik heb zin om weer eens gewoon te fietsen met de Strada, meer dan een week er niet in liggen begint bijna ontwenningsverschijnselen op te leveren!

Tot zover, later meer!

Groeten, Adri.


























 

 

 

 

                                                                                                                                                                                                                           

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

Schade..............en gePISt!

Tijdens terug naar huis fietsen van het werk na de middagdienst hoorde ik ergens onderweg een harde klap onder de fiets. Waarschijnlijk een steen onder het wiel gekomen en daar met kracht onderuit "geschoten", was m'n eerste gedachte. Zoiets had ik al eerder meegemaakt op de racefiets, jaren geleden toen ik een steentje van onder iemands wiel op m'n kuit kreeg. Deed gemeen pijn, en leverde een fraaie blauwe plek op waar je 2 weken "plezier" van had. Nou ja, verder niks gemerkt, dus om nou 's avonds rond twaalven in het donker Bob te gaan controleren leek me wat  overdreven, ik merkte niets aan de fiets, ook geen slag in het voorwiel, dus maar gewoon doorgereden naar huis en daar het gewone ritueel, Bob onder z'n afdak, batterijen eruit, afsluiten en dan vlug naar binnen voor ik te veel afkoel in de koude (-2) nachtlucht. Dan binnen lekker warm douchen, tandenpoetsen en onder het dekbed schuiven, ondertussen is het al 01.15h, dus tijd voor een tukje!
De volgende dag nog eens een middagdienst, dus 's morgens de Strada even op z'n kant gelegd en de onderkant bekeken. En lang zoeken moest ik niet, net achter het linkervoorwiel was een stukje gelcoat verdwenen. Nou zal die kale plek niet roesten, maar fraai is anders......... En een beetje jammer, de fiets is pas een half jaar oud, dit soort schade's zijn nooit leuk, zeker niet op een erg jonge fiets.( of auto, motor enz.)  Gelukkig geen kapot wiel o.i.d., valt dat weer mee.

Als iemand ervaring heeft met dit soort schade's, graag even een paar tips hoe dit het beste opgelost kan worden.......... En dan liefst hoe ik het zelf kan doen, "even" binnen rijden bij Velomobiel.nl of de nieuwe werkplaats in Enkhuizen is voor mij niet echt een optie.............
Bij voorbaat dank voor jullie medewerking!

GePISt!

Nee, ik ben niet bepist gelukkig, maar wel gePISt! ( of heet dat geVISt???)  Met de  sneeuwvrij liggende wegen begint Ina ook weer af en toe op de Sparta te klimmen, en een tochtje te maken. Zo ook toen ik wegreed voor m'n laatste middagdienst, en ze koos ervoor om een stukje dezelfde route te nemen die ikzelf ook rijd naar het werk, daar kwam ik pas iets later achter. Nou daal ik met de bobslee natuurlijk snel af dus was eerst op de hoofdweg, en ging gewoon op weg naar de eerste beklimming, die op 2 km van huis begint. Op die eerste 2 km ligt het gemiddelde al gauw rond de 35, dat mindert snel als de 5% helling begint. Halverwege de 1,5 km lange klim verschijnt er plots een fietser in m'n spiegels! Het zal toch niet waar zijn? Jawel, dit is mijn eigen vrouw, met de elektrische ondersteuning vol aan komt ze genietend voorbij! Ik rijd niet  harder dan 11 km/h daar, als ik goed m'n best doe komt er wel eens 15 op de teller, maar meer echt niet. Na nog 800 meter geklommen te hebben vlakt de weg weer wat uit, en haal ik Ina snel weer bij. Op het dan volgende traject helpt de ondersteuning niet meer, die stopt bij circa 27 km/h........, en Adri en Bob verdwijnen met 45 km/h snel in de verte.........

De "boosdoener" de Sanyo voorwielnaafmotor.
 

En zo zag ik haar verdwijnen toen die dag......
 

Dit heeft er van een afstand best komisch uitgezien denk ik, een zogenaamd supersnelle velomobiel met daarin een getrainde wielrenner die eventjes "just like that" voorbij gereden word door een vrouwtje op een damesfiets met fietstassen en een mandje achterop de drager met daarin een zeer geïnteresseerd kijkende Cairn terriër........ Geeft wel goed aan wat die e-ondersteuning doet eigenlijk, die e-Sparta weegt 22 kg, de hond ook 10 kg, dus veel verschil met de Strada is er niet meer!
We konden er allebei wel om lachen, ik heb geloof ik geen blijvende geestelijke schade opgelopen van dit Pedelec Inhaal Syndroom, voor zover ik weet dan..........maar ik vond het wel leuk om het even met jullie te delen! Ik krijg nog steeds een grijns om de lippen als ik me haar gezicht weer voor de geest haal toen ze mij voorbij reed, werkelijk kostelijk! En dan een dag later klagen over een pijnlijke knie.........tja, toch iets overzet misschien?




Minder Stradakilometers.

Na Pasen is de fietsclub begonnen met de "fellestrening", de gezamenlijke training op maandag-, woensdag- en vrijdagavond. Daardoor zal ik ook weer meer op vrije dagen de Scott van stal halen om daar een ritje mee te maken, mits het weer goed is, uiteraard. Dat gaat zeker iets minder kilometers met de Strada opleveren, maar woon-werk word natuurlijk gewoon met Bob gedaan, daar is het ding voor aangeschaft.
Ik ben al twee trainingen meegeweest, het verschil tussen de "winterspinners" en de "buitenfietser" is redelijk groot merk ik al vlug. Waar ik voorgaande jaren ook al wat voorsprong had omdat ik al rond half februari buiten begon, heb ik nu een hele winter met de Strada gewoon doorgefietst. Het verschil is nu nog duidelijker, ik ben in vorm, de rest begint nu pas op te bouwen, spinnen is blijkbaar toch minder zwaar dan buiten fietsen. Nu bouwen de meesten redelijk snel conditie op, dus dat komt weer wel goed, gewoon even m'n gemak houden in het begin, dan raakt er niemand gefrustreerd. Verschillende keren is er gevraagd of  ik meeging naar spinnen, maar ik hou niet van binnen fietsen, plus dat de lucht in zo'n zaaltje meestal niet heel goed is, ik vind het gewoon niet prettig en krijg het er benauwd van, dus heb elke keer vriendelijk bedankt. 

Zo tot hier, en later.......meer!

Groeten, Adri.

Vreemdgaan en meer leuks.......

Tjonge, wel een zware titel! Moet Ina zich al zorgen gaan maken? Nee, zo erg is het allemaal niet. Na m'n  nachtdienst kwam ik woensdagmiddag uit bed en het begon te kriebelen toen ik naar buiten keek. Ik moest weer even "luchten", en trok m'n fietskleding aan. "Even kijken of ik nog zitvlees heb" zei ik tegen Ina. "Oh, ga je met je echte fiets?" vroeg ze. "Hoezo, is die Strada niet echt dan?" vroeg ik. "Ja, maar je snapt me wel!" Nou nee, eigenlijk niet, maar ik weet beter dan te gaan doorvragen na meer dan 30 jaar huwelijk. Als deze jongen ooit vrouwenlogica gaat snappen zijn er 2 mogelijkheden: 1e: Ik word gek van blijdschap; 2e: Ik vreet van pure ellende m'n fietsschoenen op, compleet met carbonzolen en SPD-plaatjes!
Mocht het ooit gebeuren word het waarschijnlijk optie 2.............
Het vreemdgaan in de titel sloeg dus op de Scott, die mocht na een hele winter werkloos in de garage te hebben gestaan ook even luchten. Dit ritje viel me 100% mee, niet alleen m'n schoenen klikten vast op de pedalen, het voelde net of m'n hele lichaam op z'n plaats klikte.
De fiets past nog steeds als een handschoen, en zadelpijn?  Na 2 uur op de carbon SMP voelde m'n zitgedeelte niet anders als na 2 uur in m'n Stressles in de huiskamer, goed zadeltje!
Onderweg keek ik regelmatig verbaasd op m'n computer, kon ik zo hard omhoog? Maar ook verbazing op de min of meer vlakke stukken, gaat dat echt niet harder hier? Ook de afdalingen zijn belachelijk laag in snelheid, vergeleken met Bob uiteraard. Al met al viel alles weer gelijk op z'n plaats, na een paar keer schakelen was ik weer gewoon aan de Double Tap hendels, en dan het geluid! Of beter gezegd de totale afwezigheid daarvan. Enkel het zoemen van de bandjes en de rijwind rond m'n hoofd, heerlijk gewoon, heel anders dan het geluid in de klankkast die een VM nu eenmaal is. Het geluid in Bob is ook verminderd, na monteren van de nieuwe kettingrol en ook het kenmerkende "knisperde" geluid van de spikes is weg, nu de PM's er weer onder liggen, maar vergeleken met een gewone racefiets is een VM een "rammelbak", met alle respect voor de voordelen die zo'n fiets wel heeft op een gewone racer.

De SMP carbon "zetel".

Vreemdgaan met de Scott.

Dus eigenlijk was de titel fout, m'n eerste liefde was de racer, dus vreemdgaan doe ik eigenlijk met Bob!
En de lezers die al gretig begonnen te lezen, tuk op alle smeuïge details van m'n vreemdgaan, zullen gewoon hun eigen fantasie de ruimte moeten geven..................
Tot zover het vreemdgaan, verder had ik al een tijdje zin om eens een ritje over de "magische" 100 km grens te maken, dat had ik nog niet gedaan met de Strada.
Een doel was snel gevonden, ik had een ritje in gedachten naar een van de bekende watervallen in het district, de zuidelijk van Odda liggende Låtefoss, een dubbele waterval, die in veel autorondreizen opgenomen is. Afstand vanaf Kinsarvik ongeveer 56 km, dus heen en weer boven de 100 km.
Met het nog steeds prachtige weer moest het er nu maar eens van komen.
Met -3,5 graden vertrek ik net na 9 uur 's morgens, neem wat brood en koffie mee, en natuurlijk een volle infuuszak met water voor onderweg.

Instanes, kijkje in het Sørfjord.

Hier en daar stop ik om een foto te maken, en af en toe een noodzakelijke sanitaire stop. Aan de verder wolkeloze hemel zweven 2 hele kleine wolkjes, het lijken wel lammetjes die van hun moeder afgedwaald zijn. Het is puur genieten van het mooie landschap en de frisse berglucht, wat kan het leven toch mooie momenten hebben!

  In Odda aangekomen ga ik in zuidelijke richting omhoog, een 2 km lange klim naar het Sandvinvatnet, het zoetwatermeer zuidelijk van Odda, dat nog grotendeels bevroren is.

Sandvinvatnet, het zoetwatermeer zuid van Odda.

Tussen de bergen ligt Buarbreen, de gletsjer bij Odda.

Boven gekomen gaat het verder langs het meer, de weg is voor Noorse begrippen plat en fietst voor mij heel gemakkelijk. Net voorbij Hildal stop ik even om Vidfoss op de foto te zetten, dan weer verder tot Oddadalen smaller word en de weg begint te stijgen, eerst vrij steil, dan geleidelijk omhoog tot aan Låtefoss, het doel van vandaag.

Vidfoss, de bevroren waterval bij Hildal.





Grønndalselva
, het riviertje dat door Oddadalen loopt.

Nog geen zomer hier..........

Bij Låtefoss staat een bord dat zowel lucht- als wegtemperatuur aangeeft, leuk om te zien dat verschil!

Schuin tegenover Låtefoss nog een waterval.

Bob bij de kiosk en de dubbele waterval Låtefoss.



Grønndalselva richting Skare.

Ik heb nog een filmfragmentje gemaakt, verwacht geen kwaliteit zoals van Mooi Geel of Magic Bullet, zo'n camera heb ik niet......

Om 11.45 heb ik het wel gezien, en besluit m'n meegebrachte 8 boterhammetjes met honing weg te werken, en de koffie die nog lauwwarm in de Contigo thermobeker zit op te drinken, om na die lunch richting huis te gaan. Na 10 minuten is de inwendige mens versterkt en vangt de terugreis aan.
In het stukje afdaling zet ik een nieuw record, 81,4 km/h! Gaat best hard in een Strada, met die snelheid, maar desondanks blijft de fiets geheel controleerbaar.
Vlot bereik ik Odda, en ga weer op de bekende weg terug huiswaarts. De temperatuur is inmiddels opgelopen tot een +4 graden, fiets net weer iets lichter, en ook de zon op je hoofd geeft een goed gevoel.
Met het lange paasweekend zijn veel mensen al vrij en is het redelijk druk met autoverkeer op de weg. Dit geeft vast een voorproefje op de zomer, niet te geloven hoeveel foto's weer genomen worden van Bob en de alien met spiegelglazenogen die zich erin bevind!
Ik stop een laatste keer op Lofthus en neem nog 2 foto's, zomaar van het haventje en de achterliggende wand aan de overkant.
Als ik thuiskom komt Ina ook net aan, ze kon een uurtje eerder weg, en wil nog even fietsen. Die kilometers kunnen er nog wel bij, de computer in Bob geeft 113,6 km aan, en met Ina mee rijden levert er nog 6 extra op. Die rijd ik op de Trek 3900 van Teun, Ina op haar e-Sparta.
Al met al weer 2 geslaagde fietsdagen, morgen (Goede Vrijdag) beginnen m'n 12-uurs ochtenddiensten weer, 3 stuks en dan nog 2 normale 8 uurs middagdiensten voor de vrije week.

Al met al een mooie maand gehad, prachtig weer, de Strada is de "kaap" van 5000 km gepasseerd, nieuwe topsnelheid (81,4 km\h bergaf), en tot slot ook nog eens een nieuw afstandsrecord in maart, want voor de eerste keer meer dan 1000 km in de Strada afgelegd in 1 maand!
Verder wil ik nog zowel velomobiel.nl als velomobielonderdelen een compliment geven voor de snelle respons en service, beide bestellingen waren razendsnel thuis bezorgd, klasse!
En een persoonlijk bedankje aan Wim Schermer voor de support aan de HTML aanpassing om de "Lightbox" weer aan de gang te krijgen op de blog, kijkt toch net even makkelijker foto's op die manier!


Allemaal een prettige Pasen, en tot de volgende blog!

Groeten, Adri.

Vervolg bandenwissel.

Zo even een kleine aanvulling op de vorige inleg, je kunt natuurlijk wel banden in de vuilnisbak gooien, maar dan moet je eigenlijk ook vermelden wat er voor in de plaats gekomen is. Niet erg moeilijk, dat zijn de originele Perfect Moiree's die er bij aflevering op lagen, en die circa 1000 km ingereden zijn. Deze zien er nog uit als nieuw. De spikes waren dus na circa 3500 km rijp voor de vuilnisbak, ondertussen zijn de nieuwe spikes al binnen, die kunnen wachten op de komende winter.
Wat vroeg om nu al in huis te hebben? Nou nee, deze gingen bij Chain Reaction Cycles in de opruiming, dus mochten de deur uit met 33% korting, mooi meegenomen dus. Eigenlijk best duur in gebruik die spikes, maar veiligheidsgevoel mag best wat kosten.

Verder nog een mijlpaaltje te melden: de eerste 5000 km zijn gepasseerd, ik ben nog maar een beginner vergeleken met sommigen van jullie, maar de gang zit er in!

Beetje onscherp..........

Verder gewoon een stukje fietsen af en toe, nog steeds prachtig weer hier met veel zon, de temperatuur gaat 's nachts nog naar -5 graden, overdag komen we op circa 2,5 tot 3 graden met een fris windje, maar toch fijn fietsweer!

Later meer...........

Groeten, Adri.

Bandenwissel en meer.....

Tja, denk je lekker bezig geweest te zijn laatst, kom je bij de fiets op het werk, is weer de druk van de linkervoorband voor de helft weg. Ik controleer altijd m'n banden voor ik huiswaarts moet, om verrassingen op de late avond te voorkomen. Ik was in de middagdienst, en om nu om 23.15h nog een band te staan wisselen en daarna naar huis te rijden...... Maar nu pompte ik de band keihard op om 22.00h en kwam op de "normale" tijd van 00.35h thuis.
Op vrijdagmorgen kwam ik langs de fiets om de dagelijkse portie brandhout te halen, en constateerde een geheel platte linkervoorband. Dan maar even de band eraf en controleren, ook de buitenband, want ik had deze biba al eens gerepareerd. Controle wees uit dat er weer een gaatje in de biba was, en toen ik de buba nakeek werd duidelijk dat die rijp was voor de grijze container. Een gedeelte van de spikes was eruit, en op die plaatsen was er een open verbinding van buiten naar de biba. Met de fijne steentjes die bij ons op de hellingen gestrooid worden op de sneeuw/ijslaag hoef ik niet veel meer uit te leggen......

Marathon Winter voorband binnenstebuiten.

In de gaatjes zaten ooit spikes........



De scheur in de achterband.

Ook de achterband kon de vuilnisbak in, de band zag er nog redelijk uit, maar over het gehele loopvlak was een duidelijke scheur te zien als de band op druk stond. Daar ga ik niet meer de hellingen mee af met snelheden die oplopen tot 70+ km/h. 

Ondertussen had ik het nieuwe afneembare vizier op  de kap gemonteerd, en constateerde een schaafplekje op zowel carbon als vizier. Dan maar een stukje tochtstrip op de kaphelften geplakt.

Gedurende de winter heb ik geregeld met het mini-vizier gereden, zo'n viziertje werkt eigenlijk goed, maar ik vond er 2 nadelen aan: het zicht in de spiegels word verstoord en mijn hoofd kreeg in de afdalingen te veel wind, zodat ik tranende ogen kreeg, ondanks mijn sportbril.
Dus in navolging van Simply Red en Mooi Geel moest ik ook een XL versie van het vizier maken.
Uit een stuk 1mm dik Lexan knipte ik een vizier van circa de dubbele hoogte van het originele viziertje, waarbij het origineel mooi als mal kon dienen.
Plaatsing moest nu voor de spiegels, zodat ik goed zicht naar achter behield.
Het geheel is zeer geslaagd, zelfs in de afdalingen krijg ik geen tranende ogen meer! En onbelemmerd zicht naar achteren, prima dus!

Dan nog even terugkomen op het ongeval waarover ik schreef onlangs, de vrachtwagen die het fjord in gereden is. De auto en chauffeur zijn op 14 maart met behulp van een kleine radiografisch bestuurbare duikboot gelokaliseerd, circa 90 meter uit de kust, en op 80 meter diepte. De man bleek vastgeklemd in de cabine te zitten, besloten werd tot een zo spoedig mogelijke berging.
Op zaterdag 16 maart kwam ik langs de plaats van het ongeluk en was de berging van auto en chauffeur in volle gang. Pas 's avonds om 22.00h stonden auto en slachtoffer op het droge.
Zowel vrachtwagen als slachtoffer worden onderzocht om te proberen de oorzaak van het ongeval op te helderen.

De plaats van het ongeval.

Het bergingsvaartuig aan het werk.

Tijdens mijn korte stop om een paar foto's te maken werd de Strada uitgebreid bekeken door de aanwezige politie en brandweermensen, en werd ik aangesproken door een journalist van Haugesunds Avis, ( de krant van Haugesund ), die zei wel een artikel over m'n vervoermiddel te willen schrijven later dit voorjaar. Een beetje velomobielpromotie in een krant die door circa 60.000 mensen gelezen word  kan nooit kwaad, en hoe meer mensen lezen wat er tegenwoordig allemaal op de weg rondrijd, hoe beter!



Ik houd jullie op de hoogte, tot later!

Groeten, Adri.